« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
یادم میاد
که پدرخوانده‌ام
منو با سیم‌ـهای کابل و
جالباسی و
و تکه‌های چوب و یک عالم چیزهای دیگه کتک می‌زد.
و بعد از هر کتکی هم بهم می‌گفت: این منم که بیشتر از تو رنج می‌کشم.
زدمت، چون دوست دارم.
و این معنای غلطی رو از عشق
به من بازگو می‌کرد.
برای همین، تا مدت‌ها فکر می‌کردم
که مقصود عشق جز آسیب‌رسوندن نیست.
هر کسی را که دوستش داشتم اذیت می‌کردم
و معیار اندازه‌گیریم برای دوست‌داشتن آدم‌ها
این بود که اونها ازطرف من چقدر آسیب می‌دیدن.
و این نگرش ادامه داشت تا اینکه به زندان افتادم.
جایی که توش خبری از عشق نبود
و اونجا بود که دستم اومد
که عشق چی هست و چی نیست.
با زنی آشنا شدم
و اون بود که واقعا و برای اولین بار چشمم رو به روی عشق باز کرد.
چونکه اون وضعیت گذشته‌ی من رو می‌دونست
و می‌دونست که زندان افتادن من به علت قتلی بوده که مرتکب شدم
اونم بدترین قتلی که یه آدم می‌تونه انجامش بده:
کشتن یک زن و یک بچه.
اون زن، اسمش اگنس بود؛
مادر و مادربزرگ...
،پاتریشیا و کریس که من کشته بودمشون.
اگنس بود که بهترین درس عشق رو به من داد.
اون همه‌جوره باید از من متنفر می‌بود،
اما نفرت نورزید.
و همین‌جور که زمان می‌گذشت،
و از دل سیاحتی که با هم کردیم،
حیرت‌آور بود که
اون عشق رو به پیشم آورد.
اون یادم داد که عشق چیه.
وقتی که بارون میاد خیلی خوشحال می‌شم.
و هروقت که شیر می‌نوشم
و زندگی خوبی دارم.
هروقت که وزنم زیاد شه خوشحالم،
چونکه الان لاغرم.
پس هروقت که بارونیه
منم خیلی خوشحالم.
وقتی که شیر بنوشم و
هرچیزی که دوست دارم رو بخورم
و با مردی که دوسش دارم بخوابم
و اون حرفای قشنگ بهم بزنه
و هرقت که تو یه کلبه‌ایم که
من رو از سرما و بارون محافظت کنه.
این چیزا هستن
که من رو خوشحال می‌کنن.
خوشحالی برای ما
یعنی مثلا
غذا داشته باشیم،
یا که تو یه جای کوچک از روی این زمین،
برای خودمون بتونیم زندگی کنیم،
یا که همیشه برق داشته باشیم
.تا که شب‌ها رو تو تاریکی نخوابیم
این یعنی خوشحالی.
اما به جاش ما روی جایی می‌خوابیم
که نه حصیری زیرمون هست و نه پوشالی.
اگه برق بود،
زندگی بچه‌های من هم روشن می‌شد.
خب،
زندگی من در دوران بچگی
.هم سخت بود و هم بدون پول
بعدش هم که به دانشگاه رفتم
و مدرکم رو گرفتم.
و بعد تونستم برای خودم یه موتور بخرم.
مدل جدید!
اولین نفری بودم که روشنش می‌کردم.
اولین نفری هم بودم که سوارش شدم
و باهاش تا خونمون رفتم.
باد رو که وقت موتورسواری
مثل شلاق به صورتم می‌خورد حس می‌کردم
و می‌دونستم که من
سوار موتور کس دیگه‌ای نشدم.
این موتور خودمه که دارم می‌رونم.
می‌رسیدم خونه و
به خواب می‌رفتم.
اما قبلش موتورم رو به اتاقم می‌بردم
و به خودم و خودش قفل می‌زدم.
اینجوری می‌تونستم بوی
داغ موتورش رو حس کنم.
بوی موتور،
بوی یه موتور نو.
وقتی هم که چراغ رو روشن می‌کردم
این موتور من بود که اونجا بود.
نمی‌تونستم که بذارمش
روی تختم، یا زیر ملافه‌ها
اما اگه می‌شد چی می‌شد!
آره...
حسش می‌کردم. آره.
اون لحظه‌ برام بزرگترین خوشحالی من بود.
خوشحالی، خوشحالی
.یعنی وقتی که بچه‌ها برمی‌گردن خونه
.خوشحالی یک مادر اینه
وقتیه که شوهرم هم برمی‌گرده، می‌خنده،
و هنوز بعده ۳۳ سال از ازدواجمون من رو می‌بوسه.
خوشحالی یک زن اینه.
خوشحالی یعنی شنیدن اینکه
نوه‌هام صدام بزنن: مادربزرگ!
وقتی این رو می‌گن، منم حس می‌کنم که پیر شدم،
اما اینم یه‌جور خوشحالیه.
خوشحالیه دیگه، ملاقات با دوستانیه که
از دیدنت خوشحال می‌شن.
می‌بیننت و می‌گن:
چه خوب که اینجاست! بیا صحبت کنیم!
اینم یه خوشحالیه دیگست.
دیگه اینکه صبح بلند شی
و نخوای که جایی بری.
اینم یه خوشحالیه دیگه.
،یکی دیگه اینکه بارون بیاد که یعنی مزارع پربار می‌شن.
،خوشحالی‌ها جورواجورن
اما در عین حال، تنها یه خوشحالی هست:
،اینکه تو زنده‌ای پس یعنی که تو خوشحالی.
تجربه‌ی من از بودن در ویلچر
و مسافرت با همون ویلچر به تمام جای جهان،
باعث شده که دید من به زندگی جور دیگه‌ای بشه،
و اون اینه که اگه بخوایم با دیدی غیرمادی دنیا رو ببینیم
باید خوشحال و پذیرا باشیم.
.همین و هرچی که می‌‌خواد بعدش بشه
من روحیه‌ی قوی‌ای دارم و
تنها دلیلش اینه که جسمم هر دوپاش رو از دست داده.
دید چشمام قوی‌تر شده و با گوش‌هام...
خیلی بهتر می‌شنوم.
،تازه این‌ها همه به جسمم مربوطن اما...
،فکر می‌کنم که خیلی خوش‌شانسم چونکه...
زندگی رو زیاد تحلیل و یا سوال‌پیچش نمی‌کنم.
من می‌تونم ازین سر تا اون سر زندگی گردش کنم
و همیشه هم سر موقع هرجا که می‌خوام باشم.
همیشه چیزهای فوق‌العاده‌ای برای من اتفاق می‌افته.
تو اون مواقع من خیلی خوش شانسم.
اما علتش اینه که به شانس باور دارم
یا باور به قدرت جذبه دارم
یا باور به اینکه
نیکی رو می‌تونم به زندگی آدمی جذب کنم.
و فکر می‌کنم
که این باور یعنی همون شانس.
پس اگه خود خدا هم
یکدفعه روبروم ظاهر شه و بهم بگه که:
برونو، پاهایت را بهت برمی‌گردونم،
اما همه‌ی آنچه که در ۱۳ سال گذشته یادگرفتی رو ازت می‌گیرم،
:به خدا خواهم گفت پاهات رو پیش خودت نگه‌دار.
،قبلنا، اینجور که الان نمی‌مردیم.
زندگیمون آروم بود.
،با جنگ با خودمون خودمون روبه کشتن نمی‌دادیم.
توی هر ده فقط یک تفنگ بود.
تلفات زیاد ما همه از کلاشنیکفه.
قبلا ما فقط ازامراض و بیماری می‌مردیم.
یه چند نفری هر از چندگاه:
یه مریض، یه پیرمرد، یه بچه.
تنها ضعفا می‌مردن.
اما قربانی‌های کلاشنیکف
بیشمارن.
درگیری‌هامون هم رو به انحطاطه.
سه تا مرد با یک گلوله مردن.
دیروز هم که چند نفری مردن،
ما حتا خاکشون هم نکردیم.
شاید تا حالا حیوون‌ها خورده باشنشون.
اون سلاح (کلاشنیکف) بده.
هم کشور و هم جوون‌ها رو ازآرامش و صلح
محروم می‌کنه.
به محض اینکه به جنگ می‌رم
ترس برم می‌داره.
ترس تو وجود همه‌ی انسان‌هاست.
من از خون می‌ترسیدم.
موقعی که به جنگ می‌رفتم،
چه به عنوان رزمنده و چه معلم،
هیچ انتخابی نداشتم.
،چیزهایی که می‌دیدم و تجربه می‌کردم همه تحمیلی بود.
،بعضی وقت‌ها که پسرم نگران می‌شه ازم می‌پرسه که:
بابا، چرا جنگه؟ چرا تمومی نداره؟
چرا اون‌ها سربازها رو می‌کشن؟
یه سرباز مگه خونواده‌ای نداره
که مثل ما منتظرش باشن؟
من بهش میگم: اون سرباز گمراهه و ما درستیم.
اون باز می‌پرسه که: بابا، چرا؟
بهش می‌گم: چونکه اون بچه‌ها و خونواده‌ها رو می‌کشه.
اون مساجد رو خراب می‌کنه.
ما هم از همه‌ی این‌ها دفاع می‌کنیم.
ما سعیمون اینه که با بچه‌ها روراست باشیم.
بهشون می‌گیم که به جنگ رفتنمون
اجباریه و خودمون این رو نمی‌خوایم.
من دلم نمی‌خواد که دستم به خون آلوده بشه
یا اینکه به فکر کشتن کسی بیفتم.
هیچکس چنین چیزی نمی‌خواد.
من از مرگ نمی‌ترسم.
خصوصا اگه این مرگ در راه سوریه باشه
و یا برای پدرم.
اگه اون الان زنده بود، وحشتم هم از مرگ سرجاش بود.
اما الان دیگه نمی‌ترسم.
حتا اگه گردنم بریده شه و یا که بدنم منفجر شه.
چیزی که مهمه اینه که یا پیش پدرم برم
و یا به سوریه برگردم.
زمان قتل‌عام دسته‌جمعی...
از پدر و مادرم جدا افتاده بودم
و تنهایی
توی مزارع گندم زندگی می‌کردم.
حداقل دوهفته‌ای اونجاها بودم،
تا اینکه
یه زن اومد و منو با خودش برد.
اون ازم پرسید که من کیم،
اما من که خیلی کوچیک بودم
نمی‌تونستم فرق قبیله‌های هوتوس و توتسیس رو از هم تشخیص بدم.
واقعا نمی‌دونستم.
اون زن من رو برانداز کرد و
انگشتان و صورتم رو لمس کرد.
اون به من گفتش که من یک توتسی‌ام
یا که از یه نژاد مختلطم.
بعدش به بقیه گفتش که به من تیراندازی کنند.
تا نابود شم.
من می‌پرسیدم که چرا،
مگه چه کار اشتباهی کردم؟
بعدش...
سرو صدای تیراندازی بلند شد.
من فرار کردم
و سرتاسر راهم پر شده بود از
خون و اجساد مردم.
بعدش پیش خودم از خدا خواستم
که هر چی که اون خواست، اون بشه.
من شانس آوردم که زنده موندم.
وقتی به خونمون رسیدم
در از جا کنده شده بود
و جلوی خونه یه گودال بود
که پوشش روییش افتاده بود.
توی گودال که رفتم پدرم رو دیدم که اونجا دراز کشیده بود.
و برادرهام هم پشت سرش رو زمین بودن.
پدرم درو برای سربازا باز کرده بوده
و بهشون گفته بود که
اینجا جنگنده‌ای نداریم.
اما اون‌ها به پدرم گفته بودن که بیرون بیاد.
و مادر و برادرام رو هم تو یه صف کردن.
پیش هم بایستید!
همینکه خونوادم شروع به صف شدن کردن، اون‌ها هم تیراندازی کرده بودن.
پدرم از پشت گوله خورد.
افتاد روی زمین.
اون‌‌‌ها شروع به شلیک به برادرهام کردن.
زمان کشتار،
در سال ۱۹۸۲، من دانش‌آموز جوانی بودم.
نه از کسی متفر بودم و نه کینه‌ای به دل داشتم.
اما اون کشتار، باعث شد که من از خیلی چیزها از خودم سوال کنم.
از خودم سوال کنم که:
کی منو دوست داره؟ کی از من متنفره؟
چرا چنین اتفاقی افتاد؟
خیلی به این چیزها فکر می‌کردم
و همه‌ی این‌ها باعث شد که من
دوستدار نفرت بشم،
که عشق به خشونت پیدا کنم،
حس‌‌هایی که طبعا آدمی با اون‌ها زاده نمی‌شه.
این احساسات به مرور از تجربیات تو حاصل می‌شن.
هم عشق و هم نفرت.
من اگه پدر یا برادرت رو بکشم، تو منو می‌بخشی؟
اگه هیچ قانونی سر راهم نباشه،
آیا حقوق تو به مسخره گرفته می‌شن؟
تو منو می‌بخشی اگه
من برادر، پدر و یا مادرت رو کشته بودم؟
نه، معلومه که نه.
نشدنیه.
من که هرگز نمی‌بخشم.
حتا اگه سرم رو از تنم جدا ببینم.
یه روز عصر که تو نیروهای پشتیبانی بودم
یگان من مأمور خنثی کردن یه حمله‌ی انتحاری شد.
مأمور به گرفتن یه تروریست
که تو یه روستای نزدیک .به نابلس بود
من نیروهامون رو فرستادم
که برای ترسوندن اون، به دیوارها شلیک کنن.
تا یه زهرچشمی هم از تروریسته گرفته باشیم.
زنی از خونه بیرون اومد
که یه دختربچه بغلش بود
و یه دختر دیگه هم به همراهش.
ساعت سه‌ی نصفه شب بود.
دختره ترسید و شروع به دویدن به سمت ما کرد.
من ترسیدم که نکنه دختره بخواد خودش رو منفجر کنه.
به عربی سرش داد زدم که بایسته. اما او همچنان می‌دوید.
چند تا تیر بالاتر از سرش شلیک کردم.
دختره ایستاد.
در یک آن، زمان هم ایستاد.
اون لحظه کوتاه‌ترین و طولانی‌ترین لحظه از
زندگی من بود.
اون دختر زنده موند
و من هم همین‌طور.
اما تو اون لحظه‌ی مشترک
چیزی درون ما دو تا
مرد.
وقتی که یه بچه تیر می‌خوره
چیزی از درون شروع به مردن می‌کنه.
نمی‌دونم اون چیز چیه.
وتی یه بزرگتر به یه بچه شلیک می‌کنه
چیزی درون آدم می‌میره.
چیزی می‌میره
و یه چیز دیگه پا به این دنیا میذاره.
من از اینکه به اون دختر شلیک کردم، شرم دارم.
شرمی دردآور
و بیشتر از همه، این احساس شرم از
انگشتمه
که روی ماشه چکیده می‌شد
و به سوی دختری گلوله‌ای شلیک می‌کرد.
از این انگشتی که رو به اون دختر ماشه رو می‌کشید
حتما چیزی به این زندگی پا گذاشته بود.
یکی از تأثیرگذارترین چیزهایی که اتفاق می‌افته،
بعد از جنگ،
حسیه که
با کشتن یه موجود انسانی به وجود میاد.
همین که تجربش کنی
می‌فهمی که با همه‌ی چیزهای دیگه‌ای که
قبلا تجربه کرده بودی فرق داره.
و بدبختانه،
این احساس،
حسیه که بدنت دوباره می‌خواد تجربش کنه.
واقعا خیلی سخته که
سعی کنی این رو برای کسی توضیح بدی که
که اون حس چه جوریه.
همین الان هم، احساس می‌کنم که هنوز دوست دارم
اون تجربه رو دوباره انجام بدم،
و احتمالا به همین علته که هنوز
تو خونم یه اسلحه‌ی آماده دارم.
شاید میل و خواسته‌ی من اینه که کسی
سعی کنه به من آسیبی برسونه
یا که به زور وارد خونم بشه
یا به هر نحوی به من یه بهونه بده
تا ازون خشونتم دوباره علیه کس دیگه‌ای استفاده کنم.
در روز شانزدهم ژانویه‌ی سال ۲۰۰۷
پلیس مرزی اسرائیل، به دختری شلیک می‌کنه و اون رو می‌کشه.
دختر ده ساله‌ی من، عبیر،
جلوی مدرسه‌ی شهریه که توش زندگی می‌کنیم، آنات.
اون با خواهر و دو تا دیگه از دوستاش بود.
در ساعت ۹:۳۰ صبح
به سر دخترم از پشت
از فاصله‌ی ۱۵ تا ۲۰ متری
با گلوله‌ای پلاستیکی(مخصوص ضد شورش) شلیک می‌شه.
عبیر رزمنده نبود.
اون فقط
یه بچه بود.
اون هیچ چیزی از درگیری‌ها نمی‌دونست
و اون اصلا ربطی به این درگیری‌ها نداشت.
متأسفانه، اون جونش رو از دست داد
چونکه یک فلسطینی بود.
من یه اسرائیلیم که دخترش رو
توی یه عملیات انتحاری از دست داده
در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۹۷.
و من حاصل...
یک نظام آموزشی‌ام.
این‌ها دو دسته از اجتماعن که زمان جنگ به وجود میان.
اون‌ها(دولت) نسل جدید رو تربیت می‌کنن
تا وقتش که برسه جوون‌‌ها خودشون رو برای قربانی شدن آماده کنن.
این مخصوص جماعت فلسطینی‌هاست
و البته درمورد اسرائیلی‌ها هم درسته.
ما موجودات انسانی
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنیم:
اگه قاتل رو بکشم،
یا هر کس دیگه‌ای که اونطرفه، از اسرائیلی‌ها
یا اگه ده نفرشون رو بکشم
دخترم رو پس خواهم گرفت.
نه.
من تنها باعث مصیبت دیگه‌ای می‌شم.
و فقط به قربانی‌های دیگران اضافه خواهم کرد.
من خودم تصمیم به شکست این دور باطل خشونت و خون .
و جنگ و انتقام گرفتم.
به اینکه شخصا دست از کشتار بردارم و انتقامجویی رو
حمایت نکنم.
تعریف من از "طرف کسی بودن"
کاملا تغییر کرده.
زمان حاضر، اون‌هایی که طرف من هستند
همه خواهان صلحند و حاضرند که بهای اون رو هم بدن.
اما طرف مقابل
اون‌هایی هستند که با صلح میانه‌ای ندارن
و بهایی هم به صلح نمی‌دن
خیلی از مردم به من می‌گن:
تو حق نداری به سبب اینکه اون دخنرت بوده کسی رو ببخشی.
و جواب منم اینه که: من حتا حق این رو هم ندارم
که به نام دخترم، از کسی انتقام بگیرم.
امیدوارم که دخترم راضی باشه.
امیدوارم که در آرامش باشه.
این چیزیه که اتفاق افتاد:
یک افسر آلمانی
با یونیفرم نیروهای نازی
تو یه شب بارونی
به محدوده‌ی اقامتگاه ما اومد.
مادرم به او گفت: دخترم رو با خودت ببر.
مادرم سیم‌های خاردار رو کنار زد
و بچه‌ای رو به اون سرباز آلمانی داد
دختر بچه‌ای یهودی - یعنی من، که اون وقت دو سال و نیمم بود.
مادرم با دل قرصی که داشت
منو تحویل کسی داد
که مردی فوق‌العاده
در لباس اس-اس بود.
الان من می‌دونم که این مرد،
Alois Pleva,
ملحق به ارتش آلمان شد
و نزدیک مرز زندگی می‌کرد.
اون منو تو کتش گذاشت
و همونجا پنهانم کرد
و من رو برد
به مرز میان لهستان و آلمان
که محل والدینش بود.
اون‌‌ها من رو به عنوان دختر پسرشون قبول کردند
و با سنت ناب آیین کاتولیک بزرگم کردند.
تا که جنگ به پایان رسید.
عجب حرکتی!
چه جادویی و
چه فرشته‌ی نجاتی!
اون مثل بارقه‌‌های نوری بود
که به کالبد حقیر انسانی درومده بود.
بعضی وقت‌ها برام این سوال پیش میاد
که اگر خود من
تو چنان موقعیتی می‌بودم
آیا همون رفتاری رو می‌کردم
که اون افسر آلمانی انجام داده بود؟
چه جوری می‌تونم به چنین سوالی
جواب بدم؟
فکر نکم که من چنان
اخلاق محکمی می‌داشتم که اون کارو کنم.
صادقانه می‌گم.
شاید...
اما آیا اون می‌دونست که توان این کار رو داره؟
چه جوری آدم بفهمه؟
چگونه می‌شه فهمید
لحظه‌ی حقیقت رو
که اینکه آیا تو از خودگذشتگی می‌کنی،
و از جانی که فقط برای یکبار داریش،
برای یک نفر دیگه ازش می‌گذری؟
جوابی برای این سوال وجود نداره
و یا سوالی که
بقیه بتونن جوابشو بدن.
اما این سوال می‌بایست که پرسیده شه.
عشق، آغازه و پایانه
عشق جاییه که ازش میایم و جاییه که به سمتش می‌ریم.
و چیزیه که میان این دو سو توش زندگی می‌کنیم.
عشق همه‌ی چیزهاست.
عشق.
واژه‌ی عشق برای من پر از معنیه.
وقتی از عشق صحبت می‌کنیم،
اون همه‌ی چیزها رو شامل می‌شه.
عشق بر همه چیز محاطه، اینطور نیست؟
وقتی عشقی نباشه، احساس خالی بودن می‌کنی
یا اینجوری بگم، من احساس خالی بودن می‌کنم.
عشق...
عشق چیزیه که روح ازون سرشاره.
شما باید عشق رو جاری و حاضر در همه چیز بدونید
هر روز زندگیش کنین
عشق چیزیه که شما باهاش می‌تونین
اهدا کنین
و چیزیه که دیگری به شما اهدا می‌کنه.
همسر من شخصیت محکمی داره.
خانواده‌ی ما رو اون می‌گردونه.
من خیلی دوسش دارم.
اون محشره.
اگه که شما سکس نکنین
عشقتون کمرنگ می‌شه
می‌شنوی چی می‌گم؟ می‌دونی چرا؟
از طریق عشق، سکس به میون میاد.
بدون سکس، از مسیر خارج می‌شین.
زنتون از خودش می‌پرسه:
اون منو دوست داره، اما کو سکس؟
عشق هست، غدا هم، لباس و همه چی،
اما کو سکس؟
من با این مرد چکار کنم؟
اونوقت چی به سر خونه میاد؟ از هم می‌پاشه.
چونکه به دنبال عشق باید که سکس باشه.
و این دلیل غایی وجود سکسه.
در غیر اینصورت، چیزی هم وجود نداشت.
عجب سوالی از من شد...
اینکه اصلا کسی عاشقم شده؟
راستش رو اگه بگم، نه.
کسی عاشقم نبوده...
به مهمونیا می‌رفتم
اما نمی‌رفتم که برقصم، چونکه
اگه راستش رو می‌خواین، هرگز رقص رو یاد نگرفتم.
سعیشو کردم، اما جواب نداد.
پس، منم ازش دست کشیدم.
وقتی با کسی ازدواج می‌کنین،
همونجوری که هست همسرش می‌شین.
هر لحظه اون رو، برای همونی که هست عاشقشین.
یه حادثه‌ای برام پیش اومد
که دست و پاهام رو از دست دادم.
زنی که باهاش بودم با یه مرد بدون دست و پا ازدواج نکرده بود
اما تا چندین سال
پام واساد.
آخرش از هم جدا شدیم.
طلاق گرفتیم.
باید یه زندگی جدیدی رو شروع می‌کردم.
سه سال طول کشید تا رنج جدایی رو از سر بگذرونم
بعده سه سال به خودم گفتم:
نمی‌تونی همینجور واسه خودت باشی!
پس، تو یه سایت اینترنتی اسمم رو نوشتم.
یه سایت همسریابی، قرار ملاقات
اولش، فقط یه عکس از صورتم گذاشتم.
باقیش رو برای سورپرایز گذاشتم.
نشون نمی‌دادم که پا و دستام رو از دست دادم.
یجوری باعث تفریحمم شده بود
اما وقتی به مردم از معلولیتم می‌گفتم
هیچکس جوابی بهم نمی‌داد.
پس، معلولیتم رو ظاهر کردم
تا که یه روز، سوزانا رودیدم
و اینجوری شد که عشق پیدا شد
الان برای هشت ساله که با همیم.
سوزانا ۳ تا دختر و منم ۲ تا پسر دارم.
یه سگه یه چشم هم داریم
با ۴ تا گربه و یه خوکچه‌ی هندی.
یه خانواده ی بزرگ از نو ساخته شده.
هر چیزی امکان‌پذیره.
من عشق رو از نو پیدا کردم
و ما همدیگرو خیلی دوست داریم.
الان ۱۸ سال می‌شه که با شوهرم هستم.
او تا حالا نگفته که: دوست دارم.
اما می‌دونم که داره.
گاهی اوقات، چشم‌ها بهتر از زبان حرف می‌زنن.
وقتی جوونتر بودم، تعجب می‌کردم که
چجوری مردم تا این همه مدت پیش هم می‌مونن و
عشقشون از بین نمی‌ره.
از طرفی، نمی‌تونستم فکر این رو هم کنم که
چجوری می‌شه تا بیست سال با یه نفر همبستر شد.
فکر می‌کردم خسته‌کننده باشه. اما نه، نیست!
هر روز،
فکر می‌کنم،
که دیروز عشقم کمرنگ‌تر بود.
امروزه که عشق به رنگ اصلیشه!
و همینجوری یک سال می‌گذره.
این عشق حتا پررنگ‌تر هم می‌شه.
شب‌ها که به رختخواب می‌رم
به شوهرم نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم
که اگه اون بمیره
هیچ جایگزینی براش ندارم.
بعد از یه ازدواجه...
۵۰ سال...۴۹ ساله...
۵۱ ساله
زنم مریضی سختی گرفت
درست قبل از اینکه
سالگرد ۵۰ سالگی ازدواجمون رو جشن بگیریم
اون حدود دو سال
رنج سختی رو تحمل مرد
و ناتوان از مراقبت از خودش بود.
پس دو ساله از زندگیش رو
من پرستارش بودم،
من دوستش بودم، دکترش بودم
عاشقش بودم وشوهرش بودم.
بقیه همه از من می‌خواستن که
یه پرستار همیشگی براش بگیرم
و همسرم خواهش می‌کرد که نه.
اون فقط من رو می‌خواست تا ازش مراقبت کنم.
و منم عاشق این کار بودم
و خودم همه‌ی کارا رو می‌کردم.
سوار ماشینش می‌کردم،
کپسول اکسیژنش رو می‌بردم،
ویلچرش رو می‌بردم،
ولچرو جمعش می‌کردم، همه جا هلش می‌دادم
برش می‌گردوندم، می‌رسوندمش خونه
حموم می‌بردمش و تو رختخواب می‌گذاشتمش.
و عاشق این بودم
که می‌تونم کاری براش بکنم
بدون هیچ کس دیگه‌ای.
و اون هم قدردان بود.
عشق همینه.
می‌خوام از یه لحظه‌ی جادویی با پدربزرگم بگم که
بعد از دنیا رفتن مادربزرگم بود.
رفته بودم که پدربزرگ رو ببینم.
می‌دونستم که داره رنج می‌کشه،
اما ازینکه تو چه وضعیه مطمئن نبودم.
۶۵ سال می‌شد که مادربزرگ با پدربزرگ زندگی می‌کرد و
و همین‌طور هم رانندش
من گفتم که: پدربزرگ...
حالتون چطوره؟
اون جواب داد که: می‌دونی که فقط با چهار دلار...
...می‌تونم هرجا که بخوام تو این شهر برم؟
من گفتم عجب، چه عالی پدربزرگ!
اون گفتش: خب، من رفتم یه سوپرمارکتی...
... و رفتم پیش خانم فروشنده و بهش گفتم:
این لیست خریده منه، می‌تونین کمکم کنین پیداشون کنم؟
چونکه همسرم بتازگی مقیم بهشت شده.
و من جواب دادم:
پدربزرگ، شما همیشه به من کمک کردی که نیمه‌ی پر لیوان رو ببینم
و اون کمی عقب رفت و
تو چشمای من نگاه کرد و گفت:
چه لیوان زیبایی.
وقتی دوازده‌سالم بود
از خونه‌ی پدربزرگم فرار کردم
به خاطر تجاوز.
رفتم که تو خیابون‌ها زندگی کنم.
اینجوری ادامه دادن برام بهتر بود و
سعی می‌کردم که مستقل بشم.
چیزی که هیچوقت نمی‌بخشم
درباره‌ی مامانمه.
چونکه فروختن من کار خوبی نبود.
چونکه ما بچه‌های اون بودیم
و اون به‌خاطر دنیا آوردنمون رنج کشیده بود.
برای همین هیچوقت نمی‌بخشم.
سخت‌ترین لحظه‌ی
کل زندگی من
مرگ بابام بود.
چونکه...
نمی‌خوام گریه کنم.
اون از من حمایت می‌کرد
اون اگه بود...
اون اگه بود، من و برادرهام رو تشویق می‌کرد.
من دیگه از هیچی نمی‌ترسم.
چونکه خیلی چیزهای وحشتناکی به سرم اومده
ودیگه به اون‌ها عادت کردم.
و خیلی سخته که دیگه بخوام از چیزی بترسم.
وقتی اون‌ها بهم میگن که:
می‌زنیمت، می‌کشیمت -
بهشون می‌گم که: نه! من نمی‌ترسم.
و اگه این کارا رو هم بکنن
باز هم نمی‌ترسم.
بابام عادت داشت که بهم بگه
اشکال نداره اگه زمین بخوری،
فقط باید دوباره بلند بشی.
و اگه می‌افتادم، باید که دوباره بلند می‌شدم.
همیشه دوباره بلند می‌شدم!
کمک همیشگی من همین بود.
اگه بخوام مثل قبل بمونم
باید همش گریه کنم
باید بداخلاق باشم
و باید که با کسی دوست نشم.
ولی آدم باید بدونه
که چجوری بازی کنه و چجوری بخنده
چونکه موندن تو گذشته‌ها فایده‌ای نداره.
باید برای الان زندگی کرد.
برای من، خانواده
یعنی صمیمیت
یعنی بیای خونه و
ازت احوالپرسی کنن
"چه خوب که برگشتی"!
یعنی کمک به برادرهام
تو کارهایی که دیگه می‌دونم چجوری انجامشون بدم.
چونکه من از بقیشون بزرگترم
و بهشون یاد هم می‌دم
خانواده یعنی ببینی که بابا از سرکارش راضی برگرده و
بشینه رو صندلی راحتیش
و منم براش قهوه درست کنم .
تا حال خودم هم جا بیاد.
تا حس کنم که کاملم.
اگه یه نفر کامل نباشه،
مثل این می‌مونه که قلبش دنبال چیزیه که گمش کرده.
"من چه مرگم شده؟"
"کجاست؟"
خانواده چیزیه مثل
مثل خوشحالی، مثل یه چیزه عالی.
اصلا یه چیز دیگست.
از درون پر می‌شی.
وقتی که جوون بودم
فکر نمی‌کردم که پیش
اون جماعت مذهبی‌ای که عضوشون شده بودم
بخوام بمونم
و حدسم اینه که اونوقت متوجه نبودم
که ثمره‌ی این کارم چیه
و شایدم برای این تصمیم رو گرفته بودم که
بچه‌ای نداشتم
و برعکس آدم‌های دیگه
خانواده‌ای هم نداشتم.
واقعا فکر می‌کنم که اونوقت متوجه نبودم.
اما بعدش که گذشت
خواهرم(ناتنی) روکه سرطان داشت
از دست دادم
و وقتی که خانواده‌اش رو دیدم
فهمیدم که
اگه من بمیرم، کسی نخواهد بود...
که اینطور برای من هم اشک بریزه.
وقتی زمان می‌گذره، متوجه می‌شی
که تو همانند والدین آدم‌های دیگه‌ای شدی
که همراهشون کار می‌کنی
یا باهاشون دوست شدی
یا که به هر شکل بالاخره با تو نسبتی پیدا کردن.
پس، اگه حتا توخانواده‌‌ای از خودت نداری
باز هم یه خانواده داری.
پس اهمیت موضوع برای من اینطوریه.
من همیشه می‌خواستم که صاحب پسری باشم
چند دختر داشتم، اما دیگه پسر می‌خواستم
تا که بهم کمک کنه و عصای دستم باشه.
پسر من، همین که نگام می‌کنه
یک دنیا معنا تو چشم‌هاشه
وقتی کارهای عجیب‌غریب می‌کنیم...
سعی می‌کنم که بهش توضیح بدم.
اغلب بهش می‌گم:
می‌گن وقتی
که خدا...
این بچه رو
به این خانواده‌ داده،
فرشتگان می‌پرسند که: خدایا
چرا به این خانواده بچه‌ای معلول دادی؟
اون‌ها که زندگیشون خوب بود. اون‌ها که خوشحال بودن.
چرا چنین بار گرانی رو بر دوششون گذاشتی؟
خدا جوابشون می‌ده که:
"من آن خانواده را انتخاب کردم
تا که وجود مرا به آن فرزند یاد بدهند،
تا یاد بدهند که من همه جا حاضرم،
در برگ درختان و در وزش باد."
به همین دلیله که من به پسرم می‌گم
بهش می‌گم که...
همیشه بهش می‌گم
بهش می‌گم: آلیوشا! نگاه کن!
اون یه برگ درخته
و به اون‌ها گل می‌گن.
و این چیزا رویهم‌رفته
سبب خوشحالیه زندگیه منه.
غروب‌ها که پیش آلیوشام
بهش می‌گم:
نگاه کن پسرم
اونا ستاره‌هان
و اون
اون‌ها رو می‌بینه
و با چشم‌های بالغش
به من نگاه می‌کنه.
من این رو می‌فهمم
که پسرم روحی داره
که بسیار از من قویتره،
که این پسرمه که من و
تمام خانوادم رو هدایت می‌کنه.
به این دلیل...
حالا می‌فهمم
که عشق چیه
و به چه معناییه.
زیرا برای با هم زندگی کردن
تو بایدت خودت رو
و همسرت رو
و بچه‌هات رو
و کوچیک و بزرگ رو دوست داشته باشی.
تو باید خانواده و والدینت رو دوست داشته باشی
پدر و مادر من زنده‌ان.
تو باید تمام
بشریت رو دوست داشته باشی
به خاطر واقعیت وجودی اون‌ها
و به سبب اینکه عشق به مردمه
که می‌تونه دنیا رو نجات بده.
نه، هرگز بهش فکر نکردم.
دوست نداشتم که که یک مرد باشم.
چون مردها زندگی راحتی دارن.
خیلی راحت
و زندگی‌های راحت خسته‌کننده‌ان..
کار و بارشون هم راحته
و آسونتر اینکه ماجراهای عشقیشون هم
آسوننتر برگزار می‌شه.
برای زنها، اما همه چی سختتره.
اما با وجود همه‌ی این سختی‌ها، تلاش برای رسیدن
به اهداف همچنان جذابه.
پس اگه نمی‌پرسیدین هم،
من زن بودنم رو ترجیح می‌دادم.
احساس ضعف بهم دست می‌ده، وقتی که مثلا
یک زن ریزجثه‌ای وارد فروشگاه بشه و
یه چیزی اون بالا ببینه و به من بگه که
کاش یه مردی بود که اون جنس رو به من می‌رسوند.
نباید که حتما مرد باشی. خودت بپر و برش دار.
مگه دست نداری؟ پس چرا یه مرد؟
دیگه چی؟
این خیلی منو عصبانیم می‌کنه.
واقعا دوست ندارم ببینم که زن‌ها...
اصلا متنفرم ازینکه زن‌ بودن نشانه‌ای برای تبعیض بشه.
الان دیگه احساس آزادی می‌کنم.
برای اینکه
خیلی کارها رو می‌تونم بکنم
اونم بدون عجله‌.
بعدش؟
من دیگه طلاق گرفتم.
ببخشید.
عذز می‌خوام.
نباید اینو می‌گفتم، نه؟
ببخشید.
از نو بگیریم؟
همینجوری خوبه؟
می‌دونم که نباید به این موضوع می‌خندیدم
اما احساس خوبی دارم، احساس آزادی
شوهر من دو تا زن داشت.
برای اینکه اون چند زنست.
اینجا تو سنگال
با رواج چند زنه بودن
بعضیا تا ۴ تا زن هم دارن
بقیه هم ۲ یا ۳ تا.
اما بعضیا هم فقط یه زن دارن.
خب، هرچی خودشون بخوان.
بعضیا که دیگه ۹،۸،۷،۶،... تا ۱۰ تا زن هم دارن
اما شوهر من دو تا زن داره
دو تا زن.
من اولیم و اون یکی زن دوم.
با هم در آرامش زندگی می‌کنیم.
اون زن، دوستمه.
اون واقعا منو دوست داره و منم اون رو دوسش دارم.
جفتمون خوش‌شانسیم.
اینجا چند همسری برای زن‌ها وجود نداره.
گفتم خوش شانس،
چون اگه زنم مرد دیگه‌ای رو دوست می‌داشت
اوضاع یه کم سخت و
درهم پیچیده می‌شد.
چونکه من به شدت حسودم.
بیش از حد حسود.
نمی‌تونم تحمل کنم که
زنم یک شب رو
تو آغوش مرد دیگه‌ای بگذرونه
و شب بعدش بیاد پیش من.
اصلا نمی‌تونم تحمل کنم.
پس، خوش‌شانسم که
چند همسری برای زن‌ها
اینجا تو بورکینافاسو وجود نداره.
چونکه تصورش هم برای من سخته.
وقتی که رفتم پیش همسرم و
تو خونشون توی سانفرانسیسکو موندم...
- اون زن من نیست
اما ما با هم زندگی می‌کنیم -
آره، اونموقع یه هفته‌ای می‌شد که
که تازه با هم آشنا شده بودیم.
یه روز صبح از خواب بلند شدم و گفتم:
ازت این رو می‌خوام و این رو و این رو
و تو می‌افتی توی شک
زنی که من باهاش می‌مونم، نباید "نه" گفتناش زیاد باشن
بلکه برعکس، خیلی هم "آره گو باشه"
در غیر اینصورت، رابطه‌ بی رابطه.
و حدود یه ماه گذشت تا که اون
بفهمه که نباید زیاد "نه" بگه.
که بفهمه که اصلا نه گفتنی نباید درکار باشه.
خب، اینه اون زن زبل و زننده‌ای که من دارم
اون فوق‌العادست و به طرز وحشتناکی منحصر بفرده.
اون جوریه که...
مثل، مثل اینکه برا این بزرگ شده تا از مردش ستایش کنه
مثل زن‌های عهد قدیم مکزیکی
که می‌دونستن کی حرف بزنن و کی نه.
این معنیش این نیست که اصلا چیزی نباید بگن
و به معنی اینم نیست که من هیچ راهنمایی نمی‌خوام،
اما، تو خونه‌ی من
این مرده که مرده خونست.
آخر هفته‌ها، تو خونه، من آشپزی می‌کنم.
یه روز یه دوستیم اومد خونمون و
ازم پرسید: تو آشپزی می‌کنی؟
گفتم آره.
مگه زنت مریض شده؟
گفتمش که نه، داره استراحت می‌کنه.
چی؟ تو داری آشپزی می‌کنی و
زنت واسه خودش داره استراحت می کنه؟
گفتمش آره خب. به فراغت احتیاج داره.
دوستم گفت که زنم هیچوقت نباید بیاد خونه‌ی شما.
تو افکارش رو عوض می‌کنی و
وقتی بیاد خونمون
اونم از من می‌خواد که براش آشپزی بکنم.
بهش گفتم که: تو باید سر عقل بیای.
اون‌ها هم فراغتشون رو می خوان.
در هر حال، من دوست دارم
که برای خونوادم غذا بپزم.
من تو زندان بسر می‌برم
چونکه بچه‌ام رو انداختم.
من نمی‌تونستم به درس خوندنم ادامه بدم
چون توی مدرسه‌ی شبانه‌روزی بودم
و نمی‌خواستم که وقفه‌ای تو تحصیلم بیفته.
معلوم بود که طول می‌کشه
حاملگی، تولد، شیردهی
اصلا حساب این چیزا رو نمی‌خواستم کنم
پس، تصمیم گرفتم که بچم رو سقط کنم.
الانم اگه از کارم راضیم
برای اینه که فردا روزی که از زندان آزاد شم
تحصیلم رو ادامه می‌دم
و کار می‌کنم
و شاید یه روزی، بچه‌دارم بشم.
درست مثل دیگران می‌شم.
برای اینکه تجاوزی نشه راه حل هست.
درباره‌ی من خب سخت بود، چون
بدترین نوع از تجاوز به حقوق به من می‌شد.
یه تفنگ روی پیشونیم بود و
بهم گفته می‌شد که زانو بزنم و برای زندگیم التماس کنم.
و منم این کارو می‌کردم. چون بچه‌هام داشتن نگاه می‌کردن
یا که باید از خونه بیرون می‌رفتم
و مجبور به خوابیدن روی پله‌ها می‌شدم.
اگه ازونجا تکون می‌خوردم، روز بعدش به شدت کتک می‌خوردم.
خیلی سخت بود، چونکه که فکر می‌کردم که این منم.
که این منم که کاری رو تو زندگی زناشوییمون
به غلط انجام دادم.
از بچه‌هام گفتم، مهمترین چیزای زندگیم
فکر می‌کردم، که اگه حرکتی نکنم
آخرش یا خودم می‌میرم
و یا بچه‌هام می‌میرن
پس، تصمیم گرفتم که بزنم بیرون
یه کاری بکنم
یه روز آخر رفتم خونه و بهش گفتم: من دارم می‌رم.
شوهرم یکدفعه شوکه شد
چونکه اصلا حساب ترک کردن من رو نکرده بود
بهم گفت که: تو هرگز منو ترک نمی‌کنی، تو منو خیلی دوست داری.
و منم گفتم: خب، می‌دونی چیه؟
عشق یعنی همین. ترک کردن.
دو تا انتخاب براش گذاشتم. بهش گفتم:
یا می‌ری یه جا مشاوره باهات کنن، یا که من ترکت می‌کنم.
می‌دونین؟ الان، اون مرد بهتری شده.
ازون روز دیگه دست روم بلند نکرده.
این برای ۹ سال پیش بود.
آره، یعنی ۹ سال پیش، من زنی بودم که هنوز بهش تجاوز می‌شد.
من همجنس‌گرام.
از موقعی که یه دختر کوچیک بودم می‌دونستم که دخترا رو دوس دارم
و این موضوع رو از خونوادم مثل یه راز مخفی می‌کردم.
یادمه اولین بار که این کلمه رو شنیدم،
از یه مجری تلویزیونی بود که اعلامش کرد (که خودش هم همجنس‌گرا بود)
پدر و مادرم هم راجع بهش صحبت می‌کردن
از بابام پرسیدم که: بابا، همجنس‌گرا چیه؟
گفتش که: دختریه که دخترای دیگه رو دوست داره و آخرش هم به جهنم می‌رن.
منم گفتم که: باشه.
فورا رفتم بالا تو اتاقم و در رو خیلی آروم
بستم
و بعدش سرم رو تو بالش کردم و های های گریه کردم.
و هر روز دعا می‌کردم و از خدا میخواستم:
لطفا بگذار که پسرا رو دوست داشته باشم، کاری کن که دگرجنس‌خواه باشم.
برای اینکه می‌دونستم که تمایل من خب به دخترهاست.
پس بعدش، سعی کردم
تا مثلا پسرا رو دوست داشته باشم، اما هرگز این کارو نکردم
و بعدش، کسی رو دیدم
که برای من عشق زندگیم شد.
Jenو اسم اون هست
و اون...اوه... دنیام رو تغییر داد.
و من دیگه واقعا به باقی چیزها اهمیتی نمی‌دادم.
فقط می‌دونستم که می‌خوام پیشش باشم
و عشق برای من همون بود.
همجنس‌خواه بودن، انتخاب یک گزینه نیست
چیزیه که از درونت میاد
هیچکسی هم کاریش نمی‌تونه کنه.
درمان نداره. چون اصلا بیماری نیست که بخواد درمان شه.
آخه بقیه مدام می‌گن که ماها مریضیم.
خونواده‌هامون حتا ما رو پیش دکتر می‌برن.
یا پیش پیشواهای دینیمون
اما اون حس تکون نمی‌خوره.
من حتا مجبور شدم
که با مردها باشم
تا لااقل یه واحد جدا و مستقل پیدا کنم
سخته، چونکه
مجبور به کارایی می‌شدم
که اصلنه اصلن نمی‌خواستم بکنم
با اینکه انجامشون هم دادم...
حتا از یکی دوستام خواستم که
وانمود کنه که دوست پسرمه.
اما اون، چه کار که بام نکرد...
اون خودش رو به من تحمیل کرد
و بعد ازون بود که من ایدز گرفتم.
این ماجرا برای سال ۲۰۰۳می‌شه.
همه کاری کردم تا بتونم یه جای مستقل پیدا کنم
اما حالا
می‌دونم که لازم نیست تا کاری کنم
تا کسی رو راضی کنم.
والدینم خیلی می‌ترسیدن که نکنه من همینجور همجنس‌خواه بمونم
برای همین وقتی بهشون گفتم که من تغییر می‌کنم
اون‌ها باورشون شد.
هر روز ازم می‌پرسیدن:
خب، عوض شدی؟
و چون تغییر اینچنینی غیرممکنه
سوالشون رو نشنیده می‌گرفتم.
بعد از مدتی، بابام دیگه نتونست بیشتر ازین تحمل کنه
شروع کرد به داد کشیدن
من رو می‌زد و می‌گفت:
می‌دونستم که عوض نشدی،
اگه دستم انداخته باشی،
زندگیت رو جهنم می‌کنم.
حالا اگه می‌خوای، می‌تونی بزنی به چاک.
منم رفتم. بدون هیچ شکی
من رفتم.
من یه پسر دارم که الان ۳۱ سالشه
و خیلی دوسش دارم.
اون یه، یه مرد همجنس‌خواهه.
روزی که اون می‌خواست این موضوع رو اعلام کنه، یه روز دیگه‌ای بود
می‌دونستم که داره با یه چیزی تقلا می‌کنه.
تمایلات خودکشی هم که داشت
و اونوقت هجده سالش بود.
یه روز اومد و بهم گفت: بابا یه چیزی باید بهت بگم.
گفتم که: باشه پسرم، بگو، چیه؟
سفید شد، واقعا رنگش پرید
بعدش گفت: فکر می‌کنم مریضم.
و واقعا قلبم براش سوخت
و همون موقع بود که یه جورایی فهمیدم
که می‌خواد که بهم بگه که همجنس‌گراست
با اینکه من خودم چنین فکری رو نمی‌کردم
چون خصوصیات رفتاریش که که کاملا مردونه بود.
همون وقت متوجه شدم که اون می‌خواد چی بهم بگه.
پس بهش گفتم: پسر، بذار من خودم حدس بزنم.
بذار آسونترش کنم برات.
گفتش که باشه.
گفتم که: می‌خوای بهم بگی که همجنس‌گرایی، نه؟
جواب داد که آره.
من واقعا، واقعا باهاش همدلی کردم.
خب براش خیلی دشوار بود که بخواد این رو به من بگه
خب همه چی با عقل جور در میومد
چون، اون که دست خودش نبوده که همجنس‌گرا بشه.
و دلیل گرایش به خودکشیش هم این بود.
من فقط حسابی بغلش کردم و گفتم: پسرم، در هر حال من دوست دارم.
و این اصلا باعث نمی‌شه که دوست داشتنت برای من عوض شه.
و فکر می‌کنم که
ازون موقع تا حالا رابطمون هم خیلی محکمتر شده باشه.
خب، اینم برای خودش یه تجربه‌ی نو بود.
سال ۲۰۰۹ بود
که یه دوست همجنس‌گرام، مثل خودم،
یکی از دوستاش مرد.
و اون رو توی آرامستان
توی روستاشون به خاک سپردن.
اما پیشوای مذهبی اونجا
مردم رو دور هم جمع کرد،
که آدمای جوونی هم بودند،
تا به آرامستان برن و
جسد اون مرحوم رو نبش قبر کنن
اون‌ها جسد رو درآوردن، بستنش
و با خودشون توی خیابون کشیدن
رسانه‌های خبر هم همونجا بودن
از ماجرا تصویر برداشتن
پلیس هم وارد شد.
بعدش، خانواده‌ی مربوطه جسد رو تحویل گرفتند
و دوباره خاکش کردن.
اما باز ماجرا تکرار شد، اونم برای سه مرتبه
در آخر، جسد رو توی
حیاط خونواده‌ی اون طرف خاک کردن.
برای اینکه می‌گن تو دین اسلام
اگه شما همجنس‌گرا باشی،
بعد از مرگ،
مردم نباید براتون دعا کنن
و نباید توی آرامستانه
مسلمون‌ها خاکنون کنن.
این چیزیه که اون‌ها می‌گن.
من همجنس‌گرام و اهل لبنانم.
اونجا برای ما هیچ حقی وجود نداره.
کلا تو دنیای عرب برای ما هیچ حقی قائل نمیشن.
و چیزی که بیشتر از دستم بر میاد
اینه که کاری رو که شروع کردم
باید حتا بیشتر از پیش اعلامش کنم.
باید این موضوع رو به خونوادمم بگم،
به دوستام و سر کارم هم بگم.
اما تو فکرم اینه که آدمای مثل خودم رو هم تشویق کنم
و بگم که چیزی برای باختن ندارن.
برای اینکه من الان خودم پول در میارم
و برای اینکه مادرم هم بعد از یه مدت این رو قبول کرد
و زمان برد که باز هم منو درهر حال دوست داشته باشه.
الانم که اون فهمیده و دوست پسرم رو هم میشناسه،
منو همونجور که هستم دوست داره - و پدرم هم
و دوستام هم همینطور.
و فکر کنم که اگه شما به کسی نگین
مادرهای بقیه هم نخواهند فهمید که همجنس‌گرا بودن ایراد نیست.
مردم باید ترسشون بریزه.
و وقتی هیچی برای از دست دادن نیست، جرأت پیدا کنن.
بعضیا خیلی چیزا رو از دست می‌دن
خب، اون‌ها کسانین که اصلا نباید تغییر کنن
چون تغییربرای اون‌هاییه که چیزی برا از دست‌دادن ندارن.
یکی از دوستای من تو عراق،
با یه ماشین بمب‌گذاری‌شده، جلوی من مجروح شد.
من با گروهم، دنبال مردی که چاشنی رو کشیده بود رفتیم
من و یکی از هم تیمی‌هام
فقط... فقط می‌خواستیم که اون یارو رو بکشیم
برای اینکه صدای دوستم که فریاد می‌زد توی گوشم بود، خب اون مجروح شده بود
برای همین تا جایی که می‌شد دنبالش کردیم.
همگی پر از خشم و نفرت شده بودیم.
فقط می‌خواستیم که هرکاری می‌تونیم انجام بدیم.
خب اون دوستمون رو مجروح کرده بود و ما هم می‌خواستیم بریم سراغش.
با همه‌ی باری که همراهمون بود تا جا داشت دویدیم
عرق از سر و کولمون می‌ریخت
از درختای پرتقال گذشتیم و
رسیدیم به جایی که همه چی تو دیدمون بود.
یکدفعه خشکم زد. از آبی آسمون
از پیرمردی که اونجا بود و
یه ردای سفید تنش بود و یه بچه هم همراهش
و مشغول کشت و کارش بود و من
یکدفعه به خودم اومدم.
من دارم چکار می‌کنم؟
من یه انسانم، نه که...
نه که ابزاری برای انتقام.
نمی‌دونم، مثله اینه که بایستی ومثله...
مثل مردم، کاری رو کنی که
آدم‌ها می‌کنن، کار منم اینه که باید...
اینجایی که اینهمه خشونت توش اتفاق میفته
یکدفعه به خودم بیام و
نمی‌دونم، دوباره یک انسان بشم.
صبح بلند می‌شم و می‌رم به مزرعه
تا لوبیا و ذرتم رو جمع کنم
ذرت و لوبیاهای رسیده‌ام رو که می‌بینم
وای، چه لذتی!
وقتی می‌ریم سر زمین،
همگیمون خیلی خوشحالیم،
اونقدر که می‌خوایم همونجا بمونیم
بسکه زیباست
یه مزرعه‌ی ذرت یا لوبیا خوده زیباییه.
و تو هر نوبت
حالمون رو سرجاش میاره.
من الان هیچیه هیچی ندارم.
روی یه زمین کوچیک کشاورزی کار می‌کنم.
یه کم سبزی برای خوردن می‌کارم.
شوهرم تازه رفته تا دستمزدش رو بگیره
که خیلی ناچیزه.
به غیر از این، هیچ چیز دیگه‌ای ندارم.
یه مرغیم تو خونمون برا خودش قدقد می‌کنه.
که اگه تخم بذاره
می‌برمش و تو بازار می‌فروشم
تا باهاش نمک و چیز میز بخرم
که یه روز دیگه هم زنده بمونیم.
نه گاوی دارم
و نه هیچی.
Yes, well,
Estima Joseph, اسم من و حرفم اینه که
عمر من دیگه تو این کشور به سر اومده.
اینجا بارونی نمیاد
هر چیزی رو برای درو نمی‌شه بکارم
تا باهاش بتونم شکم زن و بچم رو سیر کنم
خب، الان
چوب و الوار این دور و اطرافم تموم شده
که ازش بشه پولی درآورد
حتا شاخ‌و برگی هم دیگه نمونده
تا باهاش یه پاکت زغال‌چوب درست کنم
یکی دو روز رو می‌شه
بدون غذا گذروند
البته با بچه‌هایی که به پات افتادن و دارن گریه می‌کنن.
کسی پیدا نمی‌شه تا بیاد و بهت بگه:
بیا جناب، این برای تو
برای خودت، تا که بتونی به کشورت کمک کنی.
کارمون شده نشستن و انتظار برای مرگ
چونکه چیزی که بش میگفتیم زندگی، عمرش دیگه سر اومده.
می‌شینیم و
چیزی برای بچه‌هامون نداریم
که بهشون بدیم و کسی هم نیست که کمک کنه.
فقط نشستیم و منتظر مرگ.
من به این می‌گم: احتضار.
زندگی اینجا سر اومده.
یه حیوون نداریم تا بفروشیم
بله
بله، زندگی بالکل تموم شده.
بله.
چیزی برای درو نداریم.
همه‌جا اونقدر خشکه که
شوهرم که دو تا چاه کند و برای هرکدوم
هفتاد هزار روپیه داد
هیچ آبی ازشون درنیومد
درختای مو خشک شدن
و هیچ انگوری برامون نمونده.
سال گذشته شوهرم
به اندازه‌ای بدهی بالا آورد
که نتونستیم پسش بدیم
حالا اول قرض کیو باید پس بدیم؟
اصلا نمی‌دونم چکار باید کنم
هیچ آبی هم هیچ جا نمونده
یه چاهی بود، که اون هم خشکه
هیچ آبی نموده
پس، قرض‌هامون رو چجوری پس بدیم؟
این دلیل خودکشی شوهرم شد.
امسال رو
با یه قحطی شدید گذروندیم
که طرف‌های غرب کشورمون بود
ازون طرف هم
آدم‌های فقیر و بی‌چیزی رو می‌دیدیم
که با بحران بی‌آبی مواجهن
از طرف دیگه
سبز شدن ساختون‌های چندین واحدی رو می‌بینم
که تو هر طبقشون
استخر شنا دارن.
از ساختمون‌های ۳ و ۴ طبقه صحبت نمیکنم
که از برج‌های دوقلویی که دارن تو Mumbai نقشه ی ساختشون رو می‌کشن
و الانم در دست ساختن و
هرکدوم ۳۷ طبقه‌ان.
این یعنی با ۷۴ تا استخر آب.
خب برج‌های دوقلو‌ان
و وقتی می‌رم و نگاهشون می‌کنم
که چه آدم‌هایی دارن اون‌ها رو می‌سازن،
کارگرهایی رو می‌بینم که هیچکدوم خونه‌ای از خودشون ندارن
و کشاورزای مزدورن
که از روستاهاشون بریدن و
به خاطر بحران بی‌آبی پناهنده‌ی اونجا شدن
و دارن تو شهرها
ساختمون و استخرهای آب می‌سازن.
نهایت حقارت و
نهایت بی‌عدالتی رو ببینید!
رو به رشدترین چیزی که تو هند هست، به نظر من
نرم‌افزار و آی‌تی نیست،
بلکه نابرابریه.
و آره، این چیزیه که من رو خشمگین می‌کنه.
کاملا برام غیر قابل قبوله
دیدن اینکه چقدر
رفاه آدمیان محدودی
بسته به بدبختی بیشمار آدم دیگست.
غیر قابل قبوله.
رهبران دنیا!
کمک کنین تا زندگی خوبی داشته باشیم
وگرنه همه‌ی ما خواهیم مرد
این از اشتباه دولت و
سیاست‌مدارانه که
ما هیچی برای پوشیدن نداریم و
جایی برای خواب نداریم و چیزی برا پختن نداریم.
ما در حال مرگیم.
کی می‌دونه که فردا هنوزم زنده باشیم؟
کی می‌تونه بگه که فردا غذایی برای خوردنمون هست؟
بچه‌هام دارن می‌میرن
جایی برای زندگی نداریم
نه یه تیکه زمینی و نه یه سقف بالاسری.
از این ده به اون ده می‌ریم
تا زمین‌های مردم رو شخم بزنیم
و همش برای چقدر؟
یک روز می‌خوریم و روز دیگه در حال گرسنگی.
اما کسی به ما گوش نمی‌ده.
دولت به مشکلات ما توجهی نداره
اصلا اونا به حال ما فقرا فکری نمی‌کنن
فقط به فکر خودشونند
به دلیل وضعیت زندگی‌ای که داشتیم
من پاکستان رو ترک کردم.
برای همسرم کاملا معلوم شده بود که
درآمد من نمی‌تونه خرج
آموزش و درمانمون رو تأمین کنه.
اون خودش رو قربانی من و
خونوادم کرد
منم خودم رو قربانی خودم و خونوادم کردم.
با قبول مهاجرت
حداقل تونستم
که بچه‌هام رو به مدرسه بفرستم
و خرج دوا و درمانشون رو دربیارم
و مایحتاج اولیه‌شون رو فراهم کنم.
روزی که رفتم رو هیچوقت فراموش نمی‌کنم.
با چند تا از دوستام بودم
مادرم اومد و روی پله‌ها ایستاد
پسرم تو بغلش بود
من توی ماشین نشسته بودم
مادرم پسرم رو روی پام گذاشت
و بهش گفت: خوب نگاهش کن.
کی می‌دونه که کی دوباره بابات رو ببینی؟
هیچوقت اون صحنه رو از یاد نمی‌برم.
هنوزم پسرم رو می‌بینم که
که انگار درست روبرومه.
من سودان رو به خاطر حکومت وقت ترک کردم
اونا دست از سر ما برنمی‌داشتن
همه‌ی خونواده‌ها کشته می‌شدن.
همه فکر می‌کردن که
ما هم نابود می‌شیم.
اما مهم اینجا بود که من زنده موندم.
خدا بهم رحم کرد.
پام به فرانسه رسید.
شکر خدا، خونه که بودم، کشاورزی می‌کردیم.
و همون برامون کافی بود!
گاو و گوسفند داشتیم
و هیچوقت پولمون یا که غذامون
کم نمیومد.
خدا رو شکر، زندگی خوبی داشتیم.
اما دولت، راحتمون نمی‌ذاشت.
جلوی روی خودم به خواهرم تجاوز کردن
و وقتی زنم رسید
اونا شلاقش زدن و
به اون هم جلو روی من تجاوز کردن.
چجوری می‌تونستم
تو اون کشور زندگی کنم؟
وقتی سوار قایق بودم
ترس برم داشته بود
چون هیچ چیزی به جز آب پیدا نبود
و قایق هم، قایق درست و حسابیی نبود.
۱۱۰ نفر سوار قایق بودیم و هیچکدوممون آروم و قرار نداشتیم
نه غذایی برای خوردن و نه آبی برای نوشیدن بود.
فقط نشسته بودم و
بدنم داشت از هم می‌پاشید
خیلی برام سخت بود.
بعدش که ایتالیایی‌ها رو دیدم
که اومدن و نجاتمون دادن
از خدا تشکر کردم
و فهمیدم که دیگه در امانم.
اروپایی‌ها مهاجرین رو محدود می‌کنن
چونکه دلیل خودشون رو دارن.
ما که اینجا موندیم، همه بدون کاریم..
خانواده‌های اینجا
هیچکدوم کاری ندارن.
اگه ماهی‌ای بری گرفتن نباشه
هیچ کاری نیست که بکنیم.
هزاران آفریقایی
تو راه مهاجرت به اروپا تو دریا غرق می‌شن
اما ارزشش رو داره. من که دوباره امتحان می‌کنم
که اسپانیا یا به ایتالیا برم.
فکرام رو کردم
تو خونمه که از اینجا برم.
با قایق کوچیکم که شده می‌رم
اگه به گریه هم بیفتم و داد و فریاد کنم می‌رم
الان که دارم تو جنگل Calais زندگی می‌کنم
بازم پلیس میاد و مزاحمم می‌شه و می‌گه:
باید جنگل رو ترک کنی.
بهشون می‌گم که باید کجا برم؟
یه جا نشونم بدین. ما همونجا می‌ریم.
اونا می‌گن که باید برگردین به کشورتون.
کشور من کجاست؟
من کشوری ندارم بابا.
قتلگاهه!
قتلگاه مردمه اونجا.
زمین جنگه
کشور که نیست.
افغانستان الان کشورش کجا بود؟
یه قتلگاهه!
از ۳۷ کشور اومدن که اونجا رو کنترل کنن
اما نمی‌تونن این آدما رو کنترل کنن
سازمان ملل هم نمی‌تونه
چجوری می‌تونی منو برگردونی اونجا؟
من اونجا خانوادم رو از دست دادم.
چجوری می‌تونم برگردم بهش؟
من تو پاکستان پناهنده بودم
تو ایران پناهنده بودم
تو دبی پناهنده بودم
تو ترکیه پناهنده بودم
تو بلغارستان پناهنده بودم
تو یونان، تو اروپا پناهنده بودم
حالا هم که پناهنده‌ی پاریس شدم
بذارین زندگیم رو کنم بابا!
من هیچی از شما نمی‌خوام
نه غذام رو از شما می خوام
نه هیچی دیگم رو
هیچ کمکی نمی‌خوام!
اما بذارین زندگی کنم.
بابا، من اینجا تو ایتالیام
نمی‌دونم تو کجایی
نمی‌دونم که می‌تونی من رو ببینی
اما من تو ایتالیام.
من همیشه نگران تو و
بقیه و برادرها و خواهرا و
همه‌ی دوستام تو اونجا هستم.
اگه اینجا موفق شم،
اصلش به خاطر توست
تا جون در بدن دارم
به تو فکر می‌کنم.
هنوز روبه راه نشدم،
پس برام دعا کنین.
به همتون سلام می‌رسونم!
من یه کارگر بنگلادشیم که تو یه کارخونه‌ی پوشاک کار می‌کنم.
خون خونم رو می‌خوره وقتی که یه خریدار میاد تا
رییس شرکت یا گروه پخشمون رو ببینه تا
باهاشون درباره‌ی قیمت پیشنهادیش صحبت کنه
همینطور عصبانی می‌شم وقتی که کشورا مرتب قیمت‌ها رو پایین میارن
و خریدار هم که دنبال بهترین قرارداده
پیش خودش فکر می‌کنه که:
اگه از بنگلادش بتونم حسابی دربیارم
و لباس‌های خوبی تهیه کنم
چرا به قیمت معقول پرداخت نکنم؟
اما در عوض ما، همیشه خوار می‌شیم.
همه تحقیرمون می‌کنن.
یه نفر خاص نیست
بلکه اون خریدار نهاییه که داره .از ما دزدی می‌کنه
ما چکارش می‌تونیم کنیم؟
چی می‌تونه...
چجوری خوشحال بشیم؟
چجوری؟
اینجا تو کارخونه خیلی کارها ممنوعه.
حرف زدن
جواب تلفن دادن
دستشویی رفتن.
برای این کارها باید
از معاون اجازه بگیریم
و تازه هربار یه نفر.
اما نوبت تولید که می‌رسه، توقعاتشون بالا می‌ره
برای هر ساعت کار
حد مشخصی ازمون می‌خوان
اگه به این حد نرسیم
سرزنش می‌شیم
و بیشتر وقت‌ها بهمون توهین می‌کنن
غیر قابل تحمله.
مدام زیر فشاریم.
از پا داریم درمیایم.
بیشتر ازین نمی‌تونم ادامه بدم
اما چاره‌ای هم نداریم
یه کارگر صادق، پولدار نمی‌شه.
البته کارگری رو می‌گم که تو یه شرکتی کار کنه.
نه اینکه کار و بار خونوادگیش رو به ارث برده باشه
چونکه اونا فقط پولهای میلیونی رو
ازین ور به اون ور می‌کنن
این که نشد کار
فقط می‌شینن پشت میز و کاغذا رو امضا می‌کنن
اون‌ها هم مثل من یه دزدن
مطمئنم.
ولی اگه صحبت سر کارگر باشه
اون یعنی کسی که هر روز صبح پاشه
و کار واقعی کنه.
ازینا که من کسی رو پولدار ندیدم
مادر خود من
هر صبح پا می‌شه
و سنش هم الان بیشتر از ۴۰ شده
اما کو ثروتش؟
اون کل زندگیش کار کرده.
از دست دادن کارم برام شوک بزرگی بود
و پیدا نکردن یه کاره دیگه
حتا از شوک اول هم بزرگتر بود.
می‌دونین، من ۲۷ سال کار می‌کردم.
وقتی مجبور شدم که
برای زندگی پیش مادرم برگردم
بیشتر از همه
حس حقارت داشتم
حسه...
ویران شدن.
گرفتار یه افسردگی شدید شدم
که بیشتر و بیشتر می‌شد
به خودم می‌گفتم:
۴۷ سالمه و زندگیم تموم شد؟
هیچ چیز دیگه‌ای ازم برنمیاد؟
هیچ چی؟
و این فکر کردن‌ها
باعث موندن تو خونه و حرف زدن با خودم می‌شد.
که تو آیینه به خودم نگاه کنم و بگم:
تو کی هستی، احمق؟
چه بازیی داری درمیاری؟
توی این زندگی چکاره‌ای؟
چرا اصلا نفس می‌کشی؟
چرا چشمات به خورشید میفته؟
چی باعث می‌شه که...
از توی این افتضاحی که بار آوردی یه کاری درآری؟
چرا تو ۴۷ سالگیت
برگشتی و داری پیش مامانت زندگی می‌کنی؟
ازینکه بمونی تو خیابونا می ترسی؟
آره می‌ترسم ازینکه تو خیابون بمونم.
واین حقارت تبدیل به خشم می‌شد..
خشم، چونکه می خواستم یه طوری خالی شم
و نمی‌دونستم که چطوری
من فقیرم.
فقر رو الان براتون تعریف می‌کنم.
معنای فقر برای من
اینه که موقعی می‌شه که باید به مدرسه برم
ولی نمی‌تونم
باید یه چیزی بخورم، اما نمی‌تونم
باید بخوابم، اما نمی‌تونم
یعنی وقتی که همسر و بچه‌هام دارن زجر می‌کشن
من توان هوشی لازم رو نداشته باشم
تا ازین وضعیت خودمون رو آزاد کنم.
من یا خونوادم
واقعا احساس فقر می‌کنیم
فقر فیزیکی، فقر ذهنی
آی آدمای پولداری که دارین به من گوش می‌دین
از ثروتتون
چی برای گفتن دارین؟
من می‌دونم که
با پول زیاد کمتر خوشحالم
و می‌دونم که باز هم می‌خوام که بیشتر شه
از "چیز"ها خوشم میاد و دنبالشون ‌میرم
اما این چیزها فقط تا
مدت کمی خوشحال نگهم می‌دارن
بعدش، می‌رم سروقت خونواده و مشکلاتی که اونجا دارم
و نمی‌دونم که چجوری
می‌شه آدمی رو که افسردست خوشحالش کرد.
نمیشه یه شیئی بهش داد و خوشحالش کرد
چونکه این ذهن اونهاست که ناراحته.
پس کم میارم ازینکه می‌بینم
راه درمانی وجود نداره
و نمی‌تونم با تکون یه چوب جادویی کاری کنم که...
...پسرم
بهتر بشه.
من جایی زندگی می‌کنم که دور وبرش پر از ویلاست.
و من خودم تو یه آلونکم.
می‌دونستم که مردم
بعضی وقت‌ها غذاهاشون رو دور می‌ریزن
و ما، خصوصا من
که گرسنمون هم بود
فقط می‌خواستیم تا شکممون سیر شه
فقر من رو
غمگین می‌کنه
چونکه بی‌عدالتی هست.
اگه هرکس غذا داشت
یا لااقل نصفه نیمه سیر بود
فکرمون لااقل وقتی خونه بودیم کار می‌کرد
و فکر کردن خودش هوش می‌خواد.
پس ما می‌تونیم فقیر باشیم و
تو آلونک زندگی کنیم،
ولی هوش این هم داشته باشیم
که زندگیون رو پیش ببریم.
شکر خدا که من
با اینهمه تونستم ازون وضع دربیام
اما چقدر دیگه هنوز هستن که نمی‌تونن؟
خیلی‌ها به اون علت می‌میرن
و این واقعا غم‌انگیزه
به نظر من که این بی‌عدالتیه محضه.
الانه دیگه تو خیابون‌ بودن خیلی سخته
فقر
وضعیه که
حالای
منه
وقتی فقیر باشی، یه روز میاد و یه روز می‌ره
لذتی نمی‌بری
اما بهش عادت می‌کنی
خیلی راحت.
فقر یه وضعیته.
یه وضعیته که
که دووم میاره
و برای خیلی‌ها
خیلی خیلی زیاد
چی دوست داشتم که بپرسم؟
اینکه اینجا من چه غلطی می‌کنم؟
چرا نمی‌تونم جای تو باشم؟
برای اینکه بفهمی چه غلطی می‌کنم
بیا برای یه دقیقه جامون رو عوض کنیم.
بیا! تو بیا و جای من باش
منم می‌رم و جای تو می‌شم.
بعدشم روی خط استوا همدیگه رو خواهیم دید.
و با هم گلف بازی می کنیم
مهم نیست که من رییس‌جمهور اروگوئه باشم
من به این چیزا زیاد فکر کرده بودم
بیش از ده سال رو
تو یه سلول انفرادی تو حصر گذروندم
وقتش رو داشتم...
هفت سالش بدون باز کردن یک کتاب بود
باعث شد که من فکر کنم
و این چیزیه که فهمیدمش:
یا اینکه با کوچکترین چیز خوشحالی
و خودت رو زیاد به تقلا نمیندازی.
چرا که خب از درون خوشحالی -
یا اینکه به بیراهه می‌ری.
من طرفداری فقر رو نمی‌کنم
من از اعتدال و نگه‌داشتن حد حرف می زنم.
اما جامعه‌ای که ما بار آوردیم
یه جماعته مصرف کنندس...
که دائم تو فکر رشد و گسترشه.
و وقتی گسترشی نباشه، تراژدی رخ می‌ده.
ما کوهی از
احتیاجات بیجا خلق کردیم.
مدام باید بخریم و دور بریزیم
انگار نه که این زندگیمونه که داریم خرجش می‌کنیم.
وقتی که من چیزی رو می‌خرم
یا که شما چیزی رو می‌خرین،
پرداخت ما تنها با پولمون نیست
ما زمانی از زندگیمون رو پرداخت می‌کنیم که .
که برای بدست آوردن اون پول
براش وقت گذاشتیم
و فرقش اینجاست که
زندگی رو نمی‌شه خرید.
زندگی رونده‌ست.
و این وحشتناکه
که زندگی رو حیف
باختن آزادیمون بکنیم.
من از مردن نمی‌ترسم.
بچه‌های من می‌خوان که خوشحالم کنن تا
این زندگی رو با آرامش ترک کنم.
اکه قبل از مردن خوشحال باشم
بعدشم خوشحالم.
من دیگه نمی‌تونم کار کنم.
اونقدر پیر شدم که نمی‌دونم
موقع خوابم
اینوری بخوابم یا اونوری
کلن بد می‌خوابم
برای همین، توی رختخواب
بعضی وقت‌ها می‌شه که به خودم میگم
بهتر بود که می‌مردم
لااقل اونطوری آرامش دارم
بعد از مرگ
به نظر من چیزه دیگه‌ای نیست.
ما می‌خندیم که: بعدش خوش و خرم
به بهشت می ریم
حتی اگه راهیم که می ریم غلط باشه.
اما وقتی که خاکمون کنن
بهشتی در کار نیست
راهمون هم غلط نرفتیم.
اصلا زندگیی بعده مرگ نخواهد بود
من به این چیزا باور ندارم.
وقتی به مادربزرگم که خیلی دوسش داشتم فکر می‌کنم
که خیلی پیش ازین‌ها مرده،
به خودم می‌گم که خاطرات خیلی زود کمرنگ می‌شن
و تصاویر هم محو می‌شن.
بعضی وقت‌ها صدای اشخاص هم از بین می‌ره.
چی از خودمون به جا میگذاریم؟ چی می مونه؟
این منو می‌ترسونه.
ترسه غیرعقلانی‌ایه
که بنیادش کاملا
از باستان و قبایل بدوی میاد.
این خیلی چیزا رو درون من به حرکت وا می‌داره
و چیزی هم نیست که مربوط
به غرور باشه و یا
چیزای مثل اون.
نه، یه چیزه دیگه‌ایه.
اون یه چیزیه مربوط به معنای زندگی
که ما با زندگی‌هامون چکارا کردیم؟
چرا من اینجام؟
نمی‌دونم.
می‌خوام که بعد از من اثری ازم بمونه.
می‌خوام که ردم جا بمونه.
معنای زندگی...
نمیدونم به خاطره اینه که من
احساس مهم بودن نمی‌کنم.
-ما مهم نیستیم، آره -
نمی‌فهمم...
من زندگی رو اونجوری نمی‌فهمم.
باید فقط زندگیمون رو بکنیم
ما همه بوده‌ایم و هستیم
و همگان به عدم می ریم..
من فکر می‌کنم برای این به دنیا اومدم که
یک یا دوتا بچه رو
به دنیا بیارم و
بهشون غذا بدم
تا بزرگ شن و
وقتی که من پیر شدم
در عوض از من مواظبت کنن.
بزرگترین ترس من از...
هیچ کس نشدنه...
چیزی نشدنه...
نه که بدونم
چرا اینجام،
اگه اصلا این جمله معنایی هم داشته باشه.
اما واقعا دردی هم دوا نمی‌کنه
من
یه آدمیم میون همه.
گمان من بر اینه
که دنیا یک پویاییه سرتاسریه
و اگه من جزوی ازون نباشم
نابودم می‌کنه.
من می‌خوام جزوی
از تاریخ بشریت باشم.
من ۱۵ سالمه و محکوم به حبس ابدم
معنای زندگی رو کجام بگذارم؟
این سواله سختیه.
اما فکر کنم معنی زندگی من شاید
خوشحالی و یا همه چیز رو درست کردن باشه.
یا که کمک به بقیه، چه پیر و چه جوون
فقط کمک به دیگران.
پای یه نفر واسادن باشه
فقط دوری از دردسر و زندان نرفتنه
که این اصلا به معنای زندگی نمی‌خوره.
اینجا جای هیچکسی نیست.
نمی‌دونم... هرکسی هدف خودش رو داره
من نمی‌دونم هدف من چیه
نمی‌دونم معنای این سوال اصلا چیه.
بعضی وقت‌ها به جمله‌ای که
بچگیام شنیده بودم فکر می‌کنم
دوستم می گفت که:
زندگی انتقال یک پیامه
از وقتی که بچه هستی
تا موقعی که پیر بشی.
فقط باید مراقب باشی
که تو راه این پیام رو گم نکنی.
اغلب به این فکر می‌کنم
چونکه وقتی خیلی کوچیک بودم
چیزای خوبی رو تصور می کردم
اینکه یه دنیا بدون گدا داشته باشیم
اینکه همه توش خوشحال و
صاف و ساده باشن.
اما این چیزا رو ما تو زندگیمون از دست می‌دیم.
فقط کار می‌کنیم
تا بتونیم چیز میز بخریم
و دیگه گدایی هم نمی‌بینیم
توجهی هم نمی‌کنیم
پس کو اون پیامی که از بچگی همراه من بود؟
شاید که معنای زندگی
اطمینان ازین باشه که
این پیام از بین نره.
من از قبل از خودم پرسیده بودم...
از قبل از خودم پرسیده بودم که
چرا من روی زمینم؟
من اینجا هستم تا...
اونچه خدا بر من تکلیف کرده رو
انجامش بدم
چونکه روی زمین
هرکسی یه مأموریتی داره.
منم خب یکی دارم
اما هنوز نمی‌دونمش.
این فیلم تقدیم به هزاران مردمی می‌شود
که با صدق و شجاعت و مهربانی به سوالات ما پاسخ دادند
با تشکر بسیار.
با تشکر مخصوص همچنین از
Bettencourt Schueller Foundation و تیم همراهش
که ساخت این پروژه را ممکن کردند.
بابا،‌مامان! باید که به من گوش بدین
اگه می تونین، دیگه مواد نکشین!
بارها بتون گفتم
و باز هم میگم:
دست از اعتیاد بردارین. براتون ضرر داره.
اون جسمتون رو نابود می‌کنه.
اگه که من
دخترتونم، پس دست بردارین!
به خاطر من اینکارو بکنین.
من یه برادر کوچیک دارم
من یه برادر کوچیک دارم که مرده.
اون یه دختر بچه‌ی ۴ ساله داره
و متأسفانه
مادر دختر هم مرده
پس، می‌خوام که به برادرم بگم که
اون نباید نگران باشه
می‌دونم که اون چقدر دخترش رو دوست داره
و باید بدونه که دخترش الان امنه.
و من حسابی ازش مواظبت می‌کنم.
من پرستار شیفت شبم
و یه پیام برای مریض‌هام دارم:
دیگه نگرانی نکنین!
همه چی خوبه.
من وظیفم رو کامل انجام می‌دم.
من می‌تونم از برادرها و خواهرهام نگهداری کنم
اون‌ها خونه‌ان و می‌تونن درسشون رو بخونن.
اون‌ها درسشون رو تموم خواهند کرد
این رو قول می‌دم.
نمی‌خوام که زندگیشون سخت باشه.
اونها حالا حالاها باید درس بخونن.
و من ازین بابت خوشحالم،
چون خودم شانسش رو نداشتم
اما اون‌ها درسشون رو تموم می‌کنن.
می‌خوام که اون‌ها
تا اونجا که می‌شه درس بخونن.
من هوشش رو نداشتم
تا هرکاری رو بکنم
اما می‌خوام که برادرها و خواهرهام
درسشون رو تموم کنن.
دو تا چیز هست که
دوست دارم بهتون بگم:
یادتون نره کی هستین
و همیشه بخندین
خندیدن تنها زبونیه
که همه متوجهش می‌شن.
امروز تو برای من
کلی کارا کردی
باعث شدی حس کنم که مهمم
باعث شدی حس کنم
که می‌تونم از پس کاری بربیام
که جایی برای رفتن دارم
باعث شدی حس کنم
که داستان‌هام خیلی خوبن
و باعث شدی که خوشحال بشم.
فکر می‌کنم که مردم احتیاج به
این حس دارن که فکر کنن تو زندگیشون
کاری رو به انجام رسوندن.
اون‌ها احتیاج دارن تا
حس کنن که تو انجام کارها سهمی داشتن
و الان،
تو باعث شدی که من فکر کنم در کاری سهیم شدم.
و من ازین بابت از تو خیلی سپاسگزارم
ممنونم.
پیام من اینه که
به خونه‌ی من خوش‌آمدی
بیا به خونمون
همتون دعوتین!
همه‌ی قبایل:
Ovatua, Ovahimba,
Ovambo, Ovangandjiera.
همتون دعوت دارین
امروز تو این دنیا
می‌شنویم که
آدمایین که فیلمسازن
این چیزا رو تا حالا می‌شنیدیم
اما حالا...
که اولا و امانوئل اینجان
و دارن فیلم می‌سازن
همه می‌بینن که ما کجا زندگی می‌کنیم
در روستامون
من خیلی خوشحالم
که آدمای بیشتری میان اینجا تا فیلم درست کنن
و من خیلی خوشحال می‌شم که
دنیا ما رو می‌شناسه.
نمی‌دونم که من رو می‌بینن یا نه
اما من که خیلی خوشحالم
که الان صحبت می‌کنم
و به اون‌هایی که می‌خوان بیان می‌گم
که بیان اینجا.
دیگه صحبتی نیست.
ما از صلح گفتیم
از همه چی حرف زدیم
دیگه بسه. تمام.
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]