‫عدالت! عدالت! عدالت!
‫رفقا!
‫رفیق‌مون کونسوئلو هرناندز ‫مندز میاد پشت تریبون...
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫سُکورو، در رو باز کن!
‫کوکه.
‫همسایه‌ها، خواهش میکنم!
‫بو رو حس نمیکنین؟
‫با این دود ‫دارین خفه‌مون میکنین
‫همسایه‌ها، خواهش میکنم!
‫بو رو حس نمیکنین؟!
‫سُکورو، یه توستر لعنتی ‫بخر دیگه!
‫هر روز با بوی ‫نان تست سوخته بیدار میشم!
‫بو رو حس نمیکنین؟!
‫میدونی امروز چه روزیه؟
‫منظورم این نبود.
‫امروز تولد کوکه‌ست.
‫نمیشنوی؟ خاموشش کن!
‫روث! ‫چیزی به اسم تلفن هست!
‫هی میگل، به تو ربطی نداره!
‫به‌خاطر خدا!
‫دارم با سُکورو حرف میزنم!
‫کل خونه‌م پر از دوده!
‫انگار اینجا مه لعنتی ‫گرفته، لعنت بهش!
‫خفه شو، شیرماهی کثافت!
‫وگرنه خودم خفه‌ت میکنم! ‫چطوره؟
‫هه!... شیرماهی...
‫ما تکون نمیخوریم
‫حرومزاده
‫گمشو بیرون، گربه کثافت
‫حیوون لعنتی
‫ببینیم
‫گندش بزنن.
‫گرفتمت! ‫- سیدارتا!
‫اینطوری نترسونم!
‫مواظب باش، ‫نزدیک بود صورتم داغون شه.
‫همین الانشم با اون گوشواره ‫خیلی داغونی.
‫مگه چشه؟ مد شده.
‫اینا همونان که خواستی.
‫چطوره؟
‫- باورم نمیشه. ‫- چی؟
‫بهت گفتم شهادت‌ها ‫باید حاشیه امضا بشن...
‫- راهپیمایی؟ ‫- حاشیه.
‫اینجا، کنار متن شهادت.
‫- فقط سیگارا رو بده. ‫- حدس بزن چی شده؟
‫آقای گویو گفته ‫حساب نسیه‌تو میبنده.
‫واسه چی لعنتی؟
‫میگه خیلی بهش بدهکاری.
‫سی ساله ازش خرید میکنم.
‫کارما میگیره‌ش.
‫پس مجبورم یکی از اون ‫سیگارای افتضاح تو رو بکشم.
‫این آخریه، خوش‌یمنه. ‫اگه یه بلایی سرم اومد چی؟
‫زیادی خوش‌شانس‌بازی درنیار.
‫نه، نه، ولش کن.
‫نگو نازتو نمیکشم. ‫بفرما.
‫اون کارو میکنم، ولی اول ‫باید مخزن آب چکه‌کن رو چک کنم.
‫اوه! قبلش یادم رفت...
‫امروز ساعت پنج ‫با پسرعموهام قرار داری...
‫لطفا حواست به کلودیا باشه...
‫یه کم هواس‌پرتِ ولی مهربونه، ‫مواظبش باش، خواهش میکنم.
‫نگران نباش، حواسم هست.
‫خیلی ممنونم.
‫- زود برمیگردم. ‫- کجا؟
‫آره، مخزن آب. ‫امروز یه کم حواسم پرته.
‫ازدواجتون اشتراکیه؟
‫- آره. ‫- خب.
‫پس کاری که باید بکنیم...
‫یعنی کاری که تو باید بکنی،
‫اینه که بری اداره ثبت اسناد
‫و یه کپی از ‫سند خونه بیاری.
‫از اونجایی که توی کپی ‫اسم هردوتون هست،
‫ما انتقالش میدیم ‫به اسم مامانِ کلودیا.
‫بعدش به اون عوضی‌ای ‫که سرت کلاه گذاشته میگی
‫که دیگه مال تو نیست، ‫و نمیتونی بهش پول بدی
‫ببینیم اون وقت چی میگه.
‫اگه قبول نکرد،
‫کلا بهش پول نمیدیم.
‫اگه عصبانی شد ‫و سندمون رو نگه داشت چی؟
‫واسه خدا...
‫خودش سند رو ‫بهت پس میده...
‫و اگه نداد،
‫چندتا از «دوستام» رو میفرستم ‫برن عقلش رو سر جاش بیارن.
‫و همون لحظه سند رو پس میده.
‫اگه اینطوره،
‫دیگه لازم نیست ‫بهش پول بدیم، درسته؟
‫یعنی اگه همون «دوستات» ‫رو بفرستیم، مثل حرفت.
‫زرنگ‌بازی درنیار
‫وگرنه خودم میکوبم ‫عقلت رو سر جاش.
‫شوخی نمیکنم!
‫پولو گرفتی ‫و حالا باید پسش بدی.
‫خرجش کردی، نه؟
‫قانون تلافی اینو میگه.
‫قانون چی؟
‫همه اینا قراره ‫چقدر خرج برداره؟ چون ما...
‫کلودیا گوش کن، ‫من گفتم قراره ازت پول بگیرم؟
‫- خب، نه. ‫- از تو هم نه، درسته؟
‫خب؟ آخیش!
‫پس چرا هی اصرار میکنی؟
‫خیلی ممنونیم.
‫واقعا قدردانیم.
‫اصلا خوابمون نمیبرد.
‫نه بچه‌ها، هیچکس حق نداره
‫چیزی که حق خودتونه ‫ازتون بگیره.
‫کیک...
‫خبر خوبتون رو حدس زدیم
‫و اجازه دادیم ‫یه هدیه کوچولو بگیریم.
‫یه کم له شده ولی...
‫«ممنونیم، خانم وکیل»
‫حال‌تون خوبه خانم؟
‫کیک دوست ندارین؟
‫یه کم بخورین، خیلی خوشمزس ‫وانیل فرانسویه.
‫امروز تولد برادرمِ.
‫جدی؟ خب، ببرینش براش.
‫برادرم مرده.
‫خیلی متاسفیم، ‫قصد ناراحت‌کردنتون رو نداشتیم.
‫بریم.
‫نگران نباشین، ‫خودمون میریم بیرون.
‫وقتی مدارک آماده شد ‫بهتون زنگ میزنیم.
‫- کیک رو برداریم؟ ‫- الان بریم.
‫مامانم حرف نداره
‫کیه؟
‫خانم وکیل سُکورو کاستلانوس؟
‫کی میپرسه؟
‫اسمم فرناندو بنیته‌زه، ‫یه بسته براتون دارم.
‫- سُکورو کاستلانوس؟ ‫- آره، گفتم که.
‫درسته. ببخشید.
‫این بسته دست بابام بود،
‫که قبلا برگشت خورده بود.
‫بابات کیه؟ من از کسی که نمیشناسم ‫چیزی تحویل نمیگیرم.
‫بابام آقای بنیته‌زه.
‫- کدوم بنیته‌ز؟ ‫- جووانی بنیته‌ز.
‫جووانی...
‫چی به سرش اومده؟
‫فوت کرده.
‫لطفا... بگیرینش.
‫ببخشید.
‫۱۹۶۹
‫خوان آگوندز.
‫سرباز
‫سلام، زود اومدی خونه؟
‫- آره. ‫- آره، سلام، له شدیم از خستگی.
‫اون پله‌های لعنتی...
‫از هر پله دیگه‌ای خسته‌کننده‌تره.
‫من وسایل سنگینو آوردم.
‫ضمنا تقصیر من نیست ‫آسانسور کار نمیکنه.
‫اگه «یه نفر» شارژ تعمیر رو داده بود...
‫مامان، دوباره سیگار کشیدی؟
‫- کمکم کن بازشون کنم، خورخه. ‫- این چیه؟
‫جلوم وایسادی ‫کمکم کن بازشون کنم
‫- هی سیگار میکشه چون ‫تو راهش میای
‫باشه، بذار بکشه ‫غش هم بکنه، عالیه.
‫دوباره یوگا؟
‫آره، یوگا می‌کنم ‫و یه سری پرونده رو نگاه می‌کنم.
‫- قرص‌هاتو خوردی مامان؟ ‫- آره.
‫این هفته چند بار باید ‫به دکتر زنگ بزنم...
‫چی شد؟ ‫دوباره غش کردی؟
‫نه.
‫خوبم.
‫خورخه اینطوری میشه چون
‫این روششه که نشون بده ‫بهت اهمیت میده.
‫خودت که میشناسیش.
‫- لوسیا! مرغو بریزم ‫تو پاستا؟
‫یه کم استراحت کن، اگه چیزی خواستی ‫بگو، باشه؟ هااا؟
‫- من اونجام، باشه؟ ‫- مرغو بریزم تو پاستا؟؟
‫میام!
‫- خودم ریختمش...
‫خورخه نکن. بیا دیگه...
‫- باشه، نمیرزم، ‫پس چرا جوابمو ندادی؟
‫حرومزاده.
‫سُکو؟
‫سُکو، خوبی؟
‫دستات یخ کرده.
‫ببرمت تو اتاقت؟
‫اول بابام بود
‫بعد مامانم.
‫یعنی چی؟
‫تنها تو بیمارستان مُردن.
‫بعد از اون اتفاقی که ‫سرِ کوکه اومد.
‫اون حرومزاده،
‫اول داداشمو کشت
‫بعدش پدر و مادرم رو.
‫نمیفهمم...
‫گوشی رو بده و ‫بذار تنها باشم.
‫کمکت لازم دارم ‫برای یه چیز خیلی مهم.
‫ساعت ده، همون جای همیشگی.
‫داداشم رفت بیرون
‫و دیگه برنگشت.
‫دولت خیلی از جوون‌ها رو
‫همین پایین، تو میدون
‫کشت، از جمله داداشم کوکه رو.
‫از همون روزی که کشتنش، ‫قسم خوردم حقشو بگیرم.
‫اون موقع دنبال اطلاعات رفتن ‫خیلی خطرناک بود.
‫برای همین با یه کارمند ‫دولت دوست شدم،
‫و این عکسی که میبینی ‫رو برام جور کرد.
‫اما اسم اون سربازو ‫نمیدونستیم.
‫سرکوب ادامه داشت
‫و جووانی
‫کلا قطع ارتباط کرد
‫سکوتِ مطلق
‫دیگه هیچوقت ازش خبری نشد
‫ولی هیچوقت فراموشش نکردم
‫سال‌ها منتظر اسم ‫اون سرباز بودم
‫خوان آگوندز
‫میخوای محاکمه‌ش کنی ‫و بندازیش زندان؟
‫عدالت تو این کشور ‫مال پولداراست یا قدرتمندا.
‫قانون میگه غرامت ‫برای گرفتن جون یه آدم
‫تقریبا معادل ‫۱۴۰۰ تا حداقل دستمزده
‫یه چیزی حدود ‫۲۰۰ هزار پزو
‫فکر میکنی این ‫دردو کم میکنه؟
‫کاری که اون جنایت کرد...
‫نه
‫برای جبران دقیق ‫چیزی که از دست رفت...
‫چشم در برابر چشم
‫این عادلانه‌ست
‫کمکت لازم دارم
‫اون سربازو پیدا کنی،
‫و انتقام داداشمو بگیری.
‫من دیگه اون کارا رو نمیکنم.
‫یادت باشه ‫دوتا دختر کوچولو تو خونه دارم.
‫سیدارتا، کی کاری کرد ‫سر از زندان درنیاری؟
‫تو.
‫فقط میخوام بدونم ‫این سرباز،
‫خوان آگوندز،
‫هنوز زنده‌ست یا نه
‫آدرسشو پیدا کن ‫بعدش حرکت میکنیم.
‫فقط آدرسو میخوایم، ‫درسته؟
‫الو؟
‫چطوری پسرجون؟
‫سلام، چه افتخاری.
‫گوش کن...
‫یه سوال دارم
‫درباره یکی از بندهای ‫قانون حمایت.
‫فکر کنم بخشِ...
‫- شیش... ‫- آروم‌تر
‫میخوای بگی «سکس»؟
‫- فقط چون خودت نمیخوای. ‫- دکتر کاندیانی سلیس، لطفا.
‫بعد از ۴۰ سال ‫داری مخم میزنی؟
‫خب، دیر بهتر از هرگز.
‫حواسمو پرت نکن، ‫رشته کلام از دستم میره.
‫راجع به اون کتاب ‫خسارتِ جبرانی بود...
‫خسارت‌های جبرانی.
‫درسته...
‫خب، حالا فقط باید
‫بین کتابام بگردم.
‫باید کنار نسخه امضاشده ‫قانون اساسی ۱۹۱۷ت باشه
‫سرفه‌ت خیلی بدجوره.
‫پسرم اومده...
‫همه پنجره‌ها رو ‫به خاطر دود باز کرده
‫و همه سیگارامو ریخته دور.
‫هی هم میگه ‫باید ببرتم بیمارستان.
‫نه کاندیانی، ‫به پسرت بگو بهت احترام بذاره.
‫جلویش وایسا کاندیانی.
‫نه، ترجیح میدم بمیرم،
‫خودمون خوب میدونیم ‫اگه پاتو بذاری بیمارستان...
‫توی تابوت میای بیرون.
‫دقیقا...
‫یه لطفی دارم.
‫احیانا یه دوست، ‫یه دکتر...
‫نداری یه کم ‫پسرمو نرم کنه؟
‫دیگه کلافه‌م کرده...
‫بذار فکر کنم.
‫آره، فکر کنم دارم...
‫پیداش میکنم ‫بهت زنگ میزنم.
‫باشه.
‫گفتن اگه منو ببینن ‫پلیسو خبر میکنن
‫باشه...
‫آخه قرار داشتیم، ولی...
‫نگفتی دنبال ‫ترزا مولینا پاز هستی؟
‫رسیدم اونجا، ‫چپ‌چپ نگام میکردن و اینا...
‫دیگه اونجا کار نمیکنه، ‫یه یارو به اسم هوئرتا الان مسئوله.
‫اون احمق مسئول ‫کپی‌هاست؟
‫دیگه هیچ آبرویی نمونده.
‫یه کم پول بیشتر ‫کارو راه میندازه.
‫هوم...
‫اون خوک پول میخواد ‫و یه چیز دیگه...
‫نمیخوای لباس بپوشم که؟
‫دخترعمو ویویانام ‫یه لباسای خیلی سکسی داره.
‫- سلام ‫- سلام
‫ببخشید، فقط اومدم که...
‫- سلام عزیزم، چطور بود؟ ‫- عالی خوشگلم، همیشگی...
‫یه فصل دیگه از دنیای ‫شگفت‌انگیز پله با کفش پاشنه‌بلند
‫با آسانسور خراب ‫که هیچکس درستش نمیکنه.
‫- کی آسانسور میخواد؟ ‫- آره، دقیقا!
‫گوش کن.
‫لباس جیغ‌تر نداری؟
‫چجور جیغ؟
‫آخه... موکل‌هام ‫یه کپی فوری میخوان
‫برای وثیقه عفو‌شده.
‫هوم...
‫چرا توضیح میدم ‫وقتی نمیفهمی؟
‫فردا باید بری ‫اداره ثبت اسناد، کپی بگیری.
‫فردا؟ نمیشه. ‫باید برم سر کار.
‫نهایتا یه ساعت وقتتو میگیره.
‫وگرنه این آدما ‫خونه‌شونو از دست میدن.
‫یعنی چی؟
‫- خیلی وحشتناکه. ‫- آره... قضیه...
‫خیلی جدیه...
‫سعی میکنم ولی... ‫نمیدونم، شاید بتونم...
‫- عالیه! خیلی ممنونم عزیزم.
‫- فردا برات توضیح میدم. ‫- صبر کن ببینم...
‫شاید بتونم...
‫سلام عزیزم.
‫سلام.
‫روز سختی داشتی؟
‫فقط گفتن رزومه‌مو ‫یه کم تغییر بدم،
‫همین کل روزمو گرفت.
‫آره دیگه...
‫پاهام داغون شده.
‫گردن و شونه‌هامم ‫همینطور.
‫یادم رفت بپرسم، ‫مصاحبه چطور بود؟
‫کدوم؟
‫یعنی چی؟ ‫همونی که من جور کردم.
‫جدی اون حرفو میزدی؟
‫لو...
‫لو!
‫از زندگی اینجا خسته شدم.
‫چی کار کنم؟ ‫الان که کار ندارم.
‫حتی نرفتی مصاحبه اوبر.
‫- چون من خبرنگارم، ‫نه راننده اوبر!
‫برو بیرون.
‫بیا لو.
‫دوستت دارم، خیلی ببخشید.
‫گوش کن
‫حسم به این کار خوبه. ‫چند هفته دیگه‌ست.
‫حس خوبی دارم و...
‫همین که جور شد ‫دوباره رو پا می‌ایستیم،
‫یه پولی جمع میکنیم و چند ماه دیگه از اینجا میریم... ‫- چند ماه؟
‫میدونی چقدر گذشته؟
‫یه سال و نیم گذشته...
‫یه سال و نیم، خورخه!
‫میدونم...
‫میدونم.
‫قول میدم که...
‫از اینجا میریم، ولی ‫یه چیز لازم دارم
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫تو واقعا...
‫تکیه‌گاه منی...
‫اومدیم اینجا ‫یه چیزی بسازیم
‫و من تنهایی نمیتونم، ‫چون میخوام با تو بسازمش
‫تو همه‌چیز منی، ‫میدونی؟ دریا، خورشیدم
‫زمینم، م...
‫چقدر لوسی، ‫افتضاحی.
‫- عشقم. ‫- افتضاحی...
‫همه‌ش حرفای ‫سریال مکزیکیه
‫- نکن بخون. ‫- جدی میگم، جدی
‫جدی میگم.
‫بسه دیگه سُکو. ‫خیلیه.
‫باید مطمئن شیم ‫حقه درست درمیاد...
‫اول،
‫توجه رو میکشیم ‫همونجایی که میخوایم.
‫- بعد کلاه رو برمیداریم...
‫کل حقه اینه.
‫عکسو میپوشونی ‫و بعدش تو میشی من،
‫قبل از اینکه بفهمن،
‫کپی‌ها رو میخوای و...
‫تا دا! خرگوشه درمیاد.
‫این پوله برای کپی‌ها؟ ‫چقدر توشه؟
‫۲۳ هزار پزوئه.
‫فکر میکردم موکل‌هات ‫پولی ندارن.
‫ندارن، ولی یه کم ‫کمک گرفتیم.
‫ولی یادت باشه...
‫یه کلمه هم به خورخه نگو، ‫خصوصا به عمه روح‌مانندش.
‫این دشمنی‌تون جدیه، نه؟
‫از بچگی شروع شد.
‫همیشه روانی بوده.
‫ظاهرش شیرینه ‫انگار مگس هم نمیکشه
‫ولی همیشه عوضی بوده.
‫منو داداشمو ‫با کمربند میزد.
‫- جدی؟ ‫- آره، دنیا عوض شده.
‫از وقتی شوهر مقدسش مرد، ‫آوردمش پیش خودم،
‫و جوابشو اینطوری میده ‫که باهام حرف نمیزنه،
‫مثل یه بچه کوچولو.
‫خیلی وقته، ‫حتی قبل از اینکه تو بیای.
‫- حالا بیشتر شبیه... ‫- شبیه فاحشه؟
‫جادویی‌تر.
‫آدم چه کارا که ‫برای یه ذره عدالت نمیکنه، نه؟
‫ولی آخرش همیشه میگیریمش، عزیزم.
‫- آروم. ‫- داره یادم میاد.
‫این رو درمیاریم.
‫چی کار میکنی، احمق؟
‫میخوام ببینم خشاب زنگ نزده
‫و چکش هنوز کار میکنه یا نه.
‫هوم...
‫ببین...
‫همیشه فشنگ رو چک کن، ‫وگرنه کار نمیکنه
‫این یکی خراب شده.
‫اینا دیگه به درد نمیخورن.
‫- اون یکی‌ها رو بده ببینم ‫- کدوما؟
‫- فشنگ دیگه نداری؟ ‫- نه.
‫بابا، میری جنگ ‫بی‌تفنگ؟
‫- خب، یه چندتا دیگه بگیر. ‫- لعنتی.
‫مواظب باش، ‫این اسلحه بابامه.
‫آروم باش.
‫- سُکو... ‫- سلام، خوبی؟
‫- ببخشید، بذارم روی میز؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- چرا بغلم کردی؟ ‫- که وسایل دیده نشن.
‫- تموم شد؟ ‫- تموم شد.
‫پس گمشو بیرون!
‫باورت نمیشه چی دیدم.
‫رفتم اتاق مامانت ‫با یه یارو بود...
‫همون تعمیرکاره ‫که همیشه باهاشه.
‫روی تختش بودن. ‫میفهمی چی میگم؟
‫خیلی به هم نزدیک.
‫خیلی عجیبه، فکر میکنی...
‫که چیزی بینشون باشه؟
‫یعنی خب، ‫برای مامانت خوبه، ولی...
‫فکر نکنم چیزی بینشون باشه، ‫نه؟
‫خیلی یواشکی رفتار میکنن. ‫می‌شنوی چی میگم؟
‫خنده‌داره.
‫الان یک‌چهارم نهاییه؟
‫چرا بازی رو نگاه نمیکنی؟
‫بی‌خیال، ‫حوصله حرف زدن ندارم.
‫چی شده؟
‫این عوضیا، ‫یعنی فکر میکنن کی‌ان؟
‫منو آتیش میزنن،
‫اگه فکر کنن قراره التماس کنم،
‫به درک خودشون و کارشون
‫همه‌اش همین بود.
‫- خیلی متاسفم عزیزم.
‫کلی فرصت شغلی هست.
‫- هنوز پس‌انداز داریم. ‫- نه، نداریم. دادمش به مامانم.
‫چی؟
‫پول لازم داشت ‫برای آزمایش فشار خون.
‫حدود ۲۰ هزار پزو ‫بهش دادی؟
‫آگوندز
‫آگوندز. آگوندز.
‫آگوندز
‫الو؟ ‫خودکار و کاغذ داری؟
‫- استان مکزیک، نائوکالپان... ‫- نائوکالپان؟ جای ترسناکیه!
‫با اطلاعاتی که دادی ‫رسیدم به یه ساختمون.
‫- ولی کسی نمی‌شناختش. ‫- یعنی چی؟
‫یعنی نه با اون اسم، ‫ولی یه قبض برق بود
‫با همون آدرس ‫به اسمِ
‫خوزه خوان آنتونیو آگوندز،
‫و حسابی رفتم تو فکر.
‫یه حسی داشتم، ولی میخواستم ‫مطمئن شم که عصبانی نشی.
‫- خیلی تند میشی. ‫- بعدش چی؟
‫پس یه مدت طولانی همونجا موندم.
‫بعدا بهت میگم ‫چطور تونستم یواشکی برم تو ساختمون.
‫یه سری کارا داشتم، ‫ولی وقتی رفتم تو،
‫شروع کردم توی زباله‌ها گشتن، ‫افتضاحِ محض.
‫غذا بود و پوشک کثیف. ‫اون پوشکا... اون بچه نرمال نیست.
‫ولی بعدش یه پاکت ‫از طرف ارتش پیدا کردم.
‫مال سه ماه پیشه.
‫حتی تازه صادر شده بود ‫همه‌چی‌ش درست بود.
‫پیداش کردیم.
‫حالا چی کار کنیم خانم؟
‫خانم؟
‫باید اون حرومزاده رو بدزدیم.
‫واقعا میخوای من این کارو بکنم؟
‫میخوام کمکت کنم و همه‌چی، ولی
‫فقط ازت میخوام ‫برگردی همون ساختمون
‫گربه!
‫من، سُکورو
‫تو هستی؟
‫کوکه؟
‫اونو فرستاده؟
‫خبر خوبو باید جشن گرفت.
‫و برای برگشتنت، کوکه،
‫برگشت عجیب‌وغریبت.
‫ولی نمیتونم اینجوری صدات کنم. ‫مردم فکر میکنن دیوونه‌م.
‫پس چی صدات کنم؟
‫کوکیتا.
‫خوشت اومد؟
‫کوکیتای من خیلی نازه
‫و منو خوشحال میکنه.
‫کوکیتای من خیلی نازه،
‫خوشگل‌ترینِ اینجاست.
‫به سلامتی! باهام برقص.
‫و منو خوشحال میکنه.
‫کوکیتای من خیلی نازه
‫خوشگل‌ترینِ همه‌ست...
‫- الو؟ ‫- سلام دخترجون.
‫ببخش صدامو، ولی
‫دیگه به زور میتونم حرف بزنم.
‫یخِ نوشیدنی‌هاتو کمتر کن.
‫پسرم جواب آزمایشا رو برد.
‫فکر نکنم حتی خونده باشه، ‫ولی آروم شد.
‫اون هدیه دیگه هم ‫سالم و سلامت پیشمه.
‫هدیه برای شیطنت.
‫دستیارِت گفت ‫سربازو پیدا کردی.
‫چطور پیداش کردی؟
‫بعدا میگم.
‫خیلی نزدیکیم، کاندیانی،
‫ولی به یه نیروی ‫خیلی سنگین‌تر نیاز داریم.
‫سیدارتا که دیدیش، ‫جرات جلو رفتن نداره،
‫ولی نمیدونم دیگه ‫کی میتونه کمکمون کنه
‫چرا توی ارتباطاتت ‫از مولینیتو نمیگردی؟
‫تو قبلا برای یه قاضی ‫کار میکردی، نه؟
‫په‌په.
‫په‌په کورتس.
‫با حسابدار دفترش رفیقی، ‫درسته؟
‫اطلاعات تماسشو برام جور کن.
‫باشه دخترجون، ولی خیلی مواظب باش.
‫اون قاضی طرفِ قانون نیست.
‫کی هست، کاندیانی؟
‫خیلی مرموزه.
‫تقریبا هیچوقت از خونه بیرون نمیاد ‫جز برای رفتن مغازه.
‫اینم برنامه‌ای که خواسته بودی.
‫به این قسمتش توجه نکن.
‫اینجا هم یه جمجمه کشیدم ‫که بفهمیم کجا قراره اتفاق بیفته.
‫اطلاعاتِ دیروز کجاست؟
‫دیروز جشن پونزده سالگی ‫خواهرزاده‌م بود.
‫عین پینیاتا شده بود. ‫باید میرفتم، وگرنه...
‫این بازی نیست، سیدارتا.
‫تو این مرحله ‫باید خیلی حواسمون جمع باشه.
‫ضمنا اینجوری مثل دزدها لباس نپوش،
‫از یه سیاستمدارم ‫مشکوک‌تر به نظر میای و
‫پلیسا میگیرنت. ‫میخوای برگردی زندان؟
‫- نه خانم. ‫- «نه خانم» ‫خب پس جدی بگیرش.
‫یه نفر رو پیدا میکنم
‫که تو مرحله بعدی ‫کمکت کنه...
‫ماجراجویی.
‫چه ماجراجویی؟ ‫منظورت آدم‌دزدیه؟
‫نگو آدم‌دزدی.
‫کلمه رمز، ماجراجوییه.
‫ماجراجویی.
‫ماجراجویی، آره.
‫همین که راه ارتباطی رو گرفتم، ‫برات میفرستمش.
‫فعلا،
‫بهترین زمان ‫گرفتن اون سرباز رو پیدا کن.
‫فکر کنم ساعت ۹ شب ‫میره سیگار بخره.
‫- اون حرومزاده سیگار میکشه؟ ‫- آره، همون مارک تو.
‫بریم.
‫کمکم کن.
‫سلام خوشگلم.
‫برو گمشو.
‫سیگار میکشی.
‫- خورخه عصبانی میشه ‫- خورخه اینجا نیست.
‫چی شده؟
‫حوصله حرف زدن ندارم.
‫هی... میشه یکی بهم بدی؟
‫- منتوله دیگه، نه؟ ‫- آره.
‫- یه بطری دیگه
‫- بفرما.
‫بفرمایید.
‫اه نگاه کن این کبوتر مهمونی رو
‫خب معلومه.
‫کوکیتا عین خودمه. به سلامتی!
‫مامانم عاشقش بود.
‫گوش بده.
‫کورسش واقعا مزخرفه.
‫مامانت بهت یادش داده، ‫درسته؟
‫- آره، یادمه ‫- خب پس.
‫ورزش خیلی خوبیه.
‫تنها چیزیه که دوست دارم.
‫- بیا باهام. ‫- نه.
‫- بیا یه کم ورزش. ‫- نه.
‫باشه! بلدی برقصی‌ها.
‫همینطوری، نگاه کن
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- آب میخوای؟ ‫- نه، نه.
‫حال و هوامو خراب نکن.
‫دیگه واسه این مهمونی‌های ‫دبیرستانی پیر شدیم.
‫- تو شاید، من حالم خوبه. ‫- هزار تا ببخشید.
‫باید میدیدی چطور میرقصیدم.
‫عاشق رقصیدن بودم، عاشقش.
‫دوست‌پسرام
‫باید بهم میگفتن ‫«بیا حرف بزنیم.»
‫منم اینجوری میرفتم.
‫- و باز میرقصیدم. ‫- دوست‌پسر؟
‫چندتا دوست‌پسر؟
‫هر مدلی که فکرشو بکنی.
‫آلمانی، ایتالیایی...
‫آخرش با بدترینشون ‫ازدواج کردم.
‫ولی خورخه رو داشتی.
‫آره.
‫سوکو، شنیدم داشتی ‫با یه مرد حرف میزدی.
‫اسمش سیدارتاست، درسته؟
‫ربطی به اون لطفی داره ‫که اون روز ازم خواستی؟
‫پدربزرگ و مادربزرگم
‫انقلابی‌هایی بودن ‫ضد دیکتاتوری آرژانتین
‫مامانم بهم گفت
‫یه روز رفتن بیرون
‫و دیگه هیچوقت برنگشتن.
‫واسه اون، دردی بود
‫یه بار خیلی سنگین
‫که هیچوقت نمیتونست ‫فراموششون کنه
‫فراموش کردن کسایی که از دست دادیم ‫یه گناهه
‫و باید حقشون رو ادا کنیم.
‫برای چی گریه میکردی؟
‫باردارم.
‫- ولی این که... ‫- نمیدونم نگهش دارم یا نه.
‫نمیدونم.
‫آخه خورخه...
‫خورخه خیلی بهت وابسته‌ست.
‫بد برداشت نکن، ‫خورخه نمیتونه پسر تو نباشه.
‫- هنوز آماده نیست ‫- ببین، خورخه...
‫همیشه خیلی حساس بوده.
‫حتی حاضر نشد بره ‫مصاحبه کاری‌ای که براش جور کردم
‫همه پس‌اندازم، همه پولمو خرج کرد.
‫همه چی رو به باد داد.
‫هیچی براش مهم نیست ‫یه عوضیه... ببخشید.
‫الان خیلی حساس شدی، ‫طبیعیه،
‫با توجه به چیزی که داری میگذرونی.
‫منم اینو تجربه کردم.
‫مامان، میدونی ... کجاست؟
‫سلام پسرم.
آوامــووی
‫میرم بخوابم، ممنون.
‫به این نیاز داشتم.
‫- اگه سر پوله، میتونم... ‫- نه، کاش فقط پول بود.
‫گوش کن...
‫- بهش گفتم بریم سیگار بکشیم. ‫- کمک نکن.
‫- لو...
‫- الو؟ ‫- جناب قاضی.
‫حکمتون که خیلی سنگین بود، ‫چطور میگذره؟
‫ببخشید، طاقت‌فرسا.
‫با گذشت زمان، حالا که ‫پسرم تنهام گذاشته،
‫به این فکر افتادم که ‫وقت داریم یا نه،
‫که تو زندگی بعدی ‫یه شانس دیگه داریم
‫یا همین بود و همینجا تموم میشه.
‫بس کن
‫فیلسوف‌بازی درنیار، مشاور.
‫فکر میکنی زندگی بهت پاداش داده؟
‫من همیشه آدم منصفی بودم، ‫یه وکیل نمونه
‫فکر میکردم تنهایی انتخاب خودمه
‫و این بهم آرامش میده...
‫ولی نداد.
‫بعدش به تو فکر کردم
‫بی‌هوا اومدی تو ذهنم، ‫مثل خیلی وقتای دیگه،
‫وقتی قصدش رو نداشتم.
‫حالا چی شده، کندیانی؟
‫نمیدونم. ‫یه کار نیمه‌تمومه.
‫کارای نیمه‌تموم بی‌مصرف.
‫همیشه سرم داد میکشیدی...
‫که چرا کارا رو میذارم دقیقه نود،
‫حالا خودتو نگاه کن، استاد.
‫هیچوقت بهم نمیگفتی استاد.
‫تو همیشه...
‫یه آدم خیلی خاص ‫واسه من بودی.
‫نمیدونم.
‫وادارم نکن حرفای چرت بزنم.
‫حالا که بحث کارای نیمه‌تمومه...
‫من...
‫میخواستم بهت بگم که...
‫اینکه تو همیشه...
‫چی؟
‫فکر کنم بعدا زنگ بزنم
‫تا شماره قاضی رو ‫بهت بدم.
‫باشه.
‫مواظب خودت باش، دختر.
‫تو هم همینطور، کندیانی.
‫دیگه بسه.
‫اگه یه بار دیگه این مزخرفو ‫بیاری تو خونه من،
‫این نون سوخته رو ‫میچپونم جایی که آفتاب نمی‌تابه.
‫سوکوی عزیز،
‫خیلی متاسفم که اینجوری ‫خداحافظی میکنم،
‫ولی اگه رو در رو میگفتم،
‫مطمئنم منصرفم میکردی.
‫پس چرا ریسک کنم؟
‫فکر میکنم انصاف نبود ‫خورخه رو مقصر همه چی بدونم،
‫و بابت حسی که دارم
‫وقتی خودمم نسبت به ‫نیازهاش کور بودم، به مسیرش.
‫چیزی ازش خواستم ‫که نمیتونست بده،
‫ولی خودم خیلی بهش نیاز داشتم.
‫یه زندگی جدید ‫تو یه کشور جدید
‫تا وقتی اینو بخونی، ‫من تو راه برگشت به آرژانتینم.
‫ازت میخوام چیزی درباره بارداری ‫به خورخه نگی.
‫خودم بهش میگم ‫وقتی حالم بهتر شد.
‫هیچی هم درباره نقشه‌ت ‫بهش نمیگم.
‫فکر میکنم مامانم ‫دوست داشت این شانس رو داشته باشه
‫که بفهمه چه بلایی سر ‫پدربزرگ و مادربزرگم اومده.
‫هرچند نمیدونم این ‫دردش رو بیشتر میکرد یا نه.
‫و زندگی واسه رنج کشیدن ساخته نشده
‫یا الکی وقت تلف کردن، ‫اونطوری که تو میگی.
‫دیگه نمیتونم چیزی بگم ‫بدون اینکه دلم بشکنه.
‫ممنون که مامان مکزیکی من بودی.
‫با عشق، لوسیا.
‫همونطور که نمودار نشون میده ‫۵۰ درصد تمرین میکنن
‫۴۵ درصدشون ‫اصلا تمرین نمیکنن.
‫صبر کنین، یه تماس دارم.
‫الو؟
‫کیه؟ صداتو نمی‌شنوم.
‫سلام پپه، خوبی؟
‫کیه لعنتی؟ صداتو نمی‌شنوم.
‫من وکیل سوسورو کاستیانوسم،
‫قاضی کر کورتس عزیزم.
‫چه خبر کوکوی لعنتی؟
‫خودتی؟ چه خبر؟ ‫حالت چطوره؟
‫خوبم، هنوز سر پام. ‫نمیخوام مزاحم شم ولی...
‫- یه لطفی ازت میخوام. ‫- حتما، چی میخوای؟
‫شماره برادر واکرو رو میخوام.
‫- واسه چی میخوای؟ ‫- موضوع شخصیه، پپه.
‫ببین سکو...
‫نمیتونم بدمش، ‫چون منو به دردسر میندازه.
‫خب جناب قاضی،
‫مجبورم پرونده‌هایی که ‫چند سال پیش دادی دستم
‫تا پیشم امانت بمونه رو ‫تحویل دادستانی بدم،
‫وقتی با دولت معامله میکردی.
‫مال دولت بودن دیگه، ‫درسته؟
‫بیخیال سکو...
‫داری تهدیدم میکنی؟
‫نه اصلا پپه...
‫فقط یه لطف میخوام
‫مثل همونی که ‫چند سال پیش ازم خواستی.
‫باشه، شماره رو بهت میدم.
‫ولی بذار یه چیز رو ‫یادت بندازم،
‫یه مدت پیش خودت گفتی،
‫وقتی از خط رد شدی
‫- دیگه راه برگشت نداره. ‫- شماره رو لطفا، جناب قاضی.
‫قاضی‌القضات، سکو
‫الان قاضی‌القضاتم.
‫ولی لوسیا فهمید، میدونی؟
‫دید که اینجا هیچی نیست.
‫واسه همین رفت.
‫عوضی.
‫من مثل عمویم نمیشم
‫من مثل اون مرده نیستم.
‫اسم یه مرده رو گذاشتی روم مامان،
‫واقعا؟ اسم عموی مرده‌م؟
‫خورخه
‫خفه شو و پاشو.
‫ولی من اون نیستم.
‫میدونستم.
‫همیشه میخواستی ‫من مثل اون باشم.
‫ولی من اون نیستم مامان.
‫ببخش منو.
‫بیا بریم.
‫به دلیل عدم پرداخت ‫از پله‌ها استفاده کنید
‫تعمیرکارای آسانسور برگشتن.
‫خیلی هم از بالا به پایین.
‫منم اون برگه‌ای که دادی رو ‫نشونشون دادم.
‫و از حرفایی که درباره رواقی‌گری ‫گفته بودی استفاده کردم.
‫- رواقی‌گری ‫- همونو گفتم، «روواکی‌گری».
‫بهشون گفتم بابت ورود غیرقانونی ‫پیگرد میشن.
‫و رفتن، مشاور.
‫چیزی برام داری؟
‫- فقط پنج تا گلوله؟ ‫- چندتا میخوای؟
‫این شماره همونیه ‫که قراره کمک کنه.
‫برادر واکروئه.
‫فقط هماهنگ کن مبلغش چقدره ‫و چطور انجام میشه.
‫منظورم اینه که نگرانتم، ‫مشاور.
‫اوضاع خیلی خراب میشه
‫و وضعیت سلامتت خوب نیست.
‫- با احترام میگم. ‫- هممون میمیریم.
‫تنها تفاوتش اینه که...
‫من میدونم چطور.
‫این حرفو نزن مشاور.
‫نمیخوام بلایی سرت بیاد.
‫خیلی بهم کمک کردی.
‫تو تنها کسی بودی ‫که نزاشتی برم زندان.
‫این کار رو تو برام جور کردی.
‫حتی وقتی خانوادم ‫دیگه بهم اهمیت نمیدادن.
‫بعضی وقتا خیلی باهام سخت میگیری،
‫ولی میدونم به نفع خودمه.
‫دوباره رفتم مدرسه و همه چی
‫کاش...
‫به من نخند.
‫ولی دلم میخواد ‫یه روز دستیار خودت بشم.
‫با درس و مدرک و همه چی.
‫میخوام به من افتخار کنی.
‫زندگی چقدر طعنه آمیزه.
‫از بین همه آدمایی که میشناسم،
‫تو تنها کسی هستی ‫که واقعا منو میفهمه.
‫و نمیدونم این ‫باعث خوشحالیمه یا ناراحتیم.
‫طعنه آمیز یعنی چی؟
‫شوخی کردم.
‫مامان.
‫یکی اومده کارت داره.
‫- کیه؟ ‫- نمیدونم، خودش اومده تو.
‫- الان میام. ‫- این وقت شب؟
‫نه قاچاقچی،
‫نه متجاوز،
‫نه قاتل.
‫درست میگم، مشاور؟
‫آدما چقدر عوض میشن.
‫با همه چیزایی که شد، ‫همیشه به درستکاریت احترام گذاشتم.
‫فقط اومدم سلامی بدم.
‫بگم سفارشت راه افتاده،
‫و حق حسابمون رو یادت بندازم.
‫واسه اینکه حساب کتاب صاف بمونه.
‫شب بخیر، مشاور.
‫مامان!
‫- دارم میرم ‫- الان میام، صبر کن!
‫هی هی هی!
‫یه سری چیز هنوز این بالاست.
‫آره حتما قربان، ‫هرچی شما بگید.
‫تا کریسمس منتظر بمون...
‫- «یه سری چیز مونده» ‫- هه هه، عوضی
‫تنبل تر از این پیدا نکردی؟
‫با توجه به اینکه آسانسور نداریم، ‫همینقدر از دستم برمیومد.
‫حالا که خونه خودتو داری،
‫- نمیخوای بری دنبال لوسیا؟ ‫- نمیدونم، میبینیم.
‫میشه اینا رو بذارم اینجا؟ ‫بعدا برمیگردم بقیه رو میبرم.
‫- میتونم بذارم بالا، سنگین نیست ‫- نه، توی وانت جا نمیشه.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- نه مامان، خوبه.
‫- بیا دیگه. ‫- نه مامان، نه.
‫باید الان برم.
‫ببخشید.
‫نمیدونم تو سرت چیه ‫یا قراره چیکار کنی،
‫فقط بهم قول بده ‫پاش نایستی.
‫قول میدم.
‫میدونم منظورت نیست، ‫ولی ممنون.
‫و قرص هاتو بخور، لطفا.
‫باشه؟
‫دیگه میرم.
‫چی شده؟
‫دلت واسه خورخه تنگ شده؟
‫برگشت به فرستنده
‫کار تو بود
‫کار تو بود! کار تو بود!
‫باز کن!
‫حرومزاده!
‫تو همیشه میدونستی!
‫این در لعنتی رو باز میکنم ‫اونوقت میبینی.
‫گوش کن مشاور، ‫میدونی همیشه باهات رک بودم.
‫و اگه دست خودم بود، ‫همون لحظه بهت قرضش میدادم،
‫ولی به آدمای دیگه‌ای هم تعهد دارم.
‫که میخوان یه سری دارایی ‫پیشم بمونه،
‫چیزای مادی.
‫ولی چون پای تو در میونه،
‫این برگه کارت رو راه میندازه.
‫خودت میدونی پیش من ‫مالیات و هزینه اضافی نداریم.
‫پولو بده به سیدارتا.
‫پولو گرفتی؟
‫آره مشاور، پولو دادم به ‫برادر واکرو،
‫گفت ساعت ۱۱ شب ‫انبار ایستاپالاپا میبینتمون،
‫فکر کنم کار من همینجا تمومه مشاور.
‫- ۹:۳۰ بیا دنبالم. ‫- مشاور...
‫- مشاور ‫- سیدارتا؟
‫- چی شده؟ ‫- نمیام، ببخشید
‫- چرا هنوز نرسیدی؟ ‫- میخوام کمکت کنم، ولی ‫خانوادم رو به خطر نمیندازم
‫- کجایی؟
‫هیچی از حرفات نمیفهمم.
‫حرومزاده.
‫با اسلحه بابا چیکار میکنی؟
‫ربطی به مرگ کوکه داره؟ ‫چرا اینقدر گیر دادی؟
‫- بذار تو آرامش بخوابه. ‫- همه فراموشش کردن، جز من.
‫تو پسرت و عروست رو از دست دادی،
‫نمیزارم بری بیرون!
‫برو کنار، یا خودم کنار میزنمت.
‫آروم... کار احمقانه نکن. ‫نکن!
‫سوسورو، اگه از اون در بری بیرون، ‫هیچی عوض نمیشه!
‫سوسورو! سوسورو!
‫کجا ببرمتون خانم؟
‫خانم... کجا ببرمتون؟
‫ابزارات رو آوردی؟
‫اون خوکه‌ست.
‫زود باش،
‫ممکنه خودش بمیره.
‫- نمی‌مونی؟
‫هنوز اونجایی؟
‫قبلا گفتم پولی ندارم.
‫ولی همون یه ذره‌ای که دارم مال تو.
‫کسی هم نیست ازش قرض بگیرم.
‫تو خوان آنتونیو آگوندزی.
‫شماره کارت ۹۰۰ ۶۵۱ ۳۲۵
‫- آره، که چی؟ ‫- الان میفهمی.
‫چشماتو باز کن.
‫می‌شناسیش؟
‫این خودتی.
‫نه.
‫و این پسری که داری شکنجه‌ش میکنی
‫برادر منه.
‫من نیستم.
‫- نگاهش کن حرومزاده. ‫- من نیستم
‫اون عکسو هیچوقت ندیدم خانم.
‫ولی من دیدمش!
‫پنجاه ساله دارم میبینمش عوضی!
‫تاوانش رو میدی!
‫کشتیش! کار خودت بود!
‫کار خودت بود!
‫کوکه.
‫خانم...
‫میشه اسمتون رو بگید؟
‫سوسورو.
‫خیلی خب سوسورو، حالت خوبه.
‫دچار افت ناگهانی ‫فشار خون شدی.
‫قرص فشار خون مصرف میکنی؟
‫آره
‫بعضی وقتا میخورم.
‫بعضی وقتا هم نه.
‫فکر نکنم اثر کنن.
‫هوم... نگران نباش خانم سوسورو، ‫یه کم دیگه میفرستیمت خونه.
‫فقط یادت باشه این قرص‌ها رو بخوری، ‫خیلی مهمن.
‫هر هشت ساعت دو تا قرص، بیشتر نه.
‫یه چیز دیگه هم لازمه،
‫سی‌تی‌اسکن مغز.
‫برای هر دوتون لازمه.
‫باید مطمئن بشیم ‫لخته تو مغزت نیست.
‫نگران نباش، ‫حافظه‌ت رو بررسی میکنیم.
‫باشه خانم سوسورو؟ بفرما.
‫- ممنون.
‫چرا کمکم کردی؟
‫من اون آدم تو عکس نیستم.
‫ولی اونجا بودم.
‫دیگه خیلی چیزا یادم نمیاد.
‫آدم خیلی زیاد بود.
‫دانشجوها هر طرف میدویدن.
‫ولی فرمانده‌م داد میزد، ‫«شلیک کن! شلیک کن!»
‫و من شلیک میکردم.
‫تا اون موقع نکرده بودم.
‫منم یه پسر بودم، عین اونا.
‫ولی بازم کشتیشون.
‫اگه عدالتی وجود داشت، ‫الان زندان بودی
‫کنار بقیه.
‫ولی نوبت تو هم میرسه
‫و محاکمه‌ت،
‫مثل همه.
‫چی به سرت اومده؟
‫- چی شده؟ ‫- افتادم.
‫بیمارستان هم رفتم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، آره.
‫بگو هیچ کار احمقانه‌ای ‫نکردی.
‫خواهش میکنم بگو ‫هیچ کار احمقانه‌ای نکردی.
‫هیچی نشد.
‫ببین.
‫میخواستم اینو بهت نشون بدم.
‫این یکی کیه؟ ‫اون با قیافه اخمو.
‫عمه کونچا. آه، کونچا.
‫پلنگ که خال‌هاش عوض نمیشه.
‫خدا بیامرزدش.
‫خدا چرا باید تحملش کنه؟
‫این یکی رو یادت میاد؟
‫من و کوکه.
‫به موهاش نگاه کن.
‫فکر میکردم فراموشش کردی.
‫میشه یکی از اونا رو بردارم؟
‫میشه عکسو ببینم؟
‫چطور تونستی این عکسو ‫این همه سال نگاه کنی؟
‫همیشه دلم میخواست بابام ‫یه کاری بکنه.
‫تو کردی.
‫یادت میاد ‫اون شب چی شد؟
‫شلوار مخمل کبریتی پوشیده بود،
‫و اون اعلامیه‌ها،
‫اعلامیه‌های لعنتیش.
‫ازم پرسید دیدمشون یا نه،
‫منم گفتم نه.
‫بهش گفتم بره ‫و ولمون کنه.
‫یه چیزی گفت که نشنیدم.
‫بعدش تیراندازی شروع شد.
‫شیشه خرد شد. ‫یادم میاد برق قطع شد.
‫و اون...
‫هی در میزد ‫و در میزد
‫نخواستم راهش بدم ‫چون میترسیدم.
‫- از کجا فهمیدی خودش بود؟ ‫- نمیدونم، ولی خودش بود.
‫فقط میخواستم ‫ولمون کنه.
‫من هرگز نمیخواستم ‫کشته بشه.
‫تو یه بچه بودی.
‫هیچ کاری از دستت برنمیومد.
‫هیچکس نمیتونست ‫کمکش کنه.
‫هیچکس.
‫یه چیزی هست که ‫همیشه تو ذهنم میاد،
‫نمیدونم چرا ولی
‫اون موقع‌ها میخوندش.
‫یادت میاد؟
‫هنوز چیزی نخوردی، نه؟
‫نه، نه
‫ما تکون نمیخوریم
‫نه، نه
‫ما تکون نمیخوریم
‫مثل صخره
‫مقابل دیوار
‫ما تکون نمیخوریم.
‫این همه دود رو نگاه کن.
‫اینا رو سوزوندم.
‫ولی یه کم.
‫چی شده؟ خیلی سوخته؟
‫نه.
‫همسایه!
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]
‫عدالت، عدالت، عدالت!